يا ديم ، بود . زمينهاى مشاع كه براى مصارف عمومى خاص در نظر گرفته شده بود ، مثلا محل شلتوككشى ، نيز در محاسبه مىآمد . محصول اصلى و عمده برنج بود كه به عنوان واحد معاوضهء كالاها به كار مىرفت و چون مقدارش بيش از مصرف محل بود ، كالايى بازرگانى نيز بود . نارگيلستانهاى وسيع و گسترده وجود داشت كه محصول نارگيل آن به مصارف گوناگون مىرسيد . كشت نوع ديگر نخل ، كه برگ آن براى بوريابافى به كار مىرفت و درخت فوفل ، كه محصول آن جنبهء صادراتى داشت ، كاملا رايج بود .
باغستانهاى انبه و موز در روستا فراوان بود . روغن پنبهدانه و روغن كنجد خريدار فراوان داشت .
نوع خاصى از زمين معروف به « اريپاتى » يا زمين استخرى اختصاص به جنوب هند داشت . اينگونه زمين را افراد وقف مىكردند . عوايد آن صرف مرمت مخزن يا استخر آب روستا مىشد و نشانهء آن بود كه حيات روستا به آب و آبيارى بستگى دارد . آب باران را در استخر ذخيره مىكردند تا در فصل خشك و گرم سال آبيارى كنند . استخر كه از آجر و يا سنگ بنا مىشد حاصل كار دستهجمعى روستائيان بود و تمام كشتگاران در آب موجود آن سهيم بودند . مرمت و نگهدارى اينگونه استخرها براى روستائيان جنبه حياتى داشت . تقريبا تمام كتيبههايى كه از دورهء پالاواها باقى مانده و به امور روستايى مربوط مىشود ، حاوى اشارههايى به مرمت و نگاهدارى استخرها و مخازن آب است . چاهها در درجهء بعد از اهميت قرار داشتند . آب را از مسير جوى از استخر يا چاه به سرزمين مىبردند . تمام جوىها آبگير داشتند تا آبيارى را تنظيم كرده از هدر رفتن آن جلوگيرى شود . شوراى به خصوصى ، كه از سوى روستائيان انتخاب مىشد ، مسئول نظارت بر توزيع عادلانهء آب بود . كشتكارى كه بيش از حد مجاز آب مصرف مىكرد مجبور به پرداخت ماليات بود .
اطلاعات مربوط به اجارهبهاى زمين و مالياتهاى مربوط در اسناد مربوط به واگذارى زمينها ، كه عمدتا روى الواح مسى حك شده ، به جا مانده
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 242
مساهمون: روميلا تاپار
ص٢٤٢