كه مراسم قربانى اگيتى اشتوما ، واجاپيا و اشوامدها را بهجا آورده است ) كه در واقع نوعى ادعاى مبنى بر پايبندى به فرمانهاى آمده در ريگودا است . شاه را گروهى از وزيران در ادارهء امور كشور يارى مىدادند . در اواخر دورهء پالاواها اين شوراى وزيران در سياستهاى كشورى نقش عمده بر عهده داشت .
برخى از وزيران القاب شبه سلطنتى داشتند و بعيد نيست از ميان خانهاى محلى انتخاب مىشدهاند .
در تاميل - ناد براى ادارهء امور ايالات ، سلسله مراتبى از صاحبمنصبان دولتى وجود داشت . فرمانداران ايالت را صاحب منصبان مسئول بخش ، كه همكارى نزديك با مؤسسات خودمختار داشتند ، يارى دادند و مشاور بودند .
اينگونه مؤسسات خودمختار در جنوب هند به مراتب بيش از شمال آن سرزمين وجود داشتند و بر مبناى روابط محلى كاستى ، پيشهها و دينى استوار بودند . لازمهء كفايت و كارامد بودن آنها جلسات و شوراهاى مكرر بود . انواع شورا در سطوح مختلف وجود داشت . ازجمله اصناف ، بازرگانان ، پيشهوران ، صاحبان حرف ( مانند نساجان ، عصاران ) دانشجويان ، پارسايان ، روحانيون و غيره . شوراهاى روستايى و محلى نيز تشكيل مىشد . مجامع عمومى هرشورا هر ساله تشكيل مىشد و جلسات متعددتر گروههاى كوچكتر مسئول پياده كردن سياستهاى تصويب شده بودند . گروههاى كوچك از ميان حائزين شرايط با قرعه انتخاب مىشدند . طرز كار آنان شبيه شيوهء كار كميتههاى امروزى بود . هر گروه وظيفهاى خاص برعهده داشت .
شوراى اصلى روستا « سبها » بود كه به كليهء امور روستا رسيدگى مىكرد .
ازجمله اوقاف ، آبيارى ، زمين زراعى ، داورى جرم و جنايت ، نگاهدارى آمار و ديگر دفاتر مربوطه . محاكم روستايى با جرايم سبك برخورد مىكرد . در سطحى بالاتر ، شهرها و بخشها صاحبمنصبان دولتى رياست دادگاهها را بر عهده داشتند و شاهان عاليترين مرجع قضايى بودند . « سبها » بنيادى رسمى
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 239
مساهمون: روميلا تاپار
ص٢٣٩