است . در روستا دوگونه ماليات وصول مىشد : مقدار ماليات ارضى ، كه كشتكار مىبايست به حكومت بپردازد ، از يك ششم تا يك دهم كل محصول تغيير مىكرد . كدخدا ماليات را جمعآورى مىكرد و به مأمور ماليات تحويل مىداد . نوع ديگر مالياتهايى بود كه در روستا جمعآورى و در خود روستا و اطراف آن هزينه مىشد و شامل هزينههاى مرمت سيستم آبيارى و آبرسانى و تعمير و تزيين معبد و غيره بود . نرخ ماليات دولتى پايين بود . با ماليات بر روى چهارپايان ، عرقكشى ، مجالس عروسى ، سفالگران ، زرگران ، دلاكان ، ريسندگان ، بافندگان ، نامهبران و عصاران تكميل مىشد . متأسفانه هميشه مقدار ماليات ثبت و نوشته نشده است . ترديد نيست كه بسته به شئاى كه توليد مىشد ، فرق مىكرده است . عايدات دولت عمدتا و به طور انحصارى از منابع روستايى تأمين مىشد . هنوز از درآمدهاى بازرگانى و شهرى ماليات دريافت نمىشد .
نمونهاى از سند واگذارى زمين كه روى لوح مسى حك شده در پايين نقل مىشود . اين لوح را در روستايى نزديك « پوندشيرى » در سال 1879 يافتند . از يازده ورق به هم اتصال يافته توسط حلقهء مسى ، كه دو سر آن را به هم جوش دادهاند . تشكيل مىشود ؛ با مهر سلطنتى ، كه نشانى است از گاو و علامت آلت تناسلى مردى ( نماد پالاواها ) ، ممهور شده است . سند مربوط به واگذارى روستايى در سال بيست و دوم سلطنت شاه « راندى - ورمان » ( 753 ميلادى ) است . با مدح شاه به زبان سانسكريت آغاز مىشود . آنگاه جزئيات و مشخصات زمين واگذار شده به زبان تاميل آورده شده و با شعرى به زبان سانسكريت پايان مىيابد . آنچه نقل مىشود از بخش تاميل سند است و اين نكته حائز اهميت است كه مهمترين بخشهاى اينگونه اسناد به زبان تاميل است و نه سانسكريت .
« ترى وىكراما » سرايندهء مديحه بالاست . آنچه آمد فرمان شاه است به تاريخ سال بيست و دوم سلطنت او ، باشد كه ساكنان اوروكاتوكتام آن را
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 243
مساهمون: روميلا تاپار
ص٢٤٣