مشخصات و سليقهء رومىها - توليد و به روم حمل مىشد . از روى نمونههاى سفال و انواع منجوق و شيشه و مجسمههاى گلين رومى كه در محل يافت شده حدس مىزنند كه رومىها در سدهء اول ميلادى و اوايل سدهء دوم ميلادى از بندر اريكامدو استفاده مىكردهاند . بهاى كالاها را روميان عمدتا با سكهء طلا پرداخت مىكردهاند . دفينههاى فراوان سكههاى طلاى رومى كه در دكن و جنوب هندوستان پيدا شده حكايت از حجم بزرگ اين دادوستد مىكند . اغلب سكهها از آن اگوستوس « 1 » و تبريوس « 2 » است .
سكههاى قلب نرون « 3 » را براى دفينه كردن بىارزش مىدانستهاند . بيشتر سكهها علامتى داشتهاند تا به جريان نيفتند و بيشتر به عنوان شمش به كار مىرفتهاند . جاى شگفتى نيست كه پلينى حكايت مىكند كه تجارت و دادوستد با هند ، فشار جدى بر درآمد ملى روم مىآورده است . هرسال از اين بابت پانصد و پنجاه ميليون سستريس « 4 » به هندوستان پرداخت مىشد .
واردات از هند عمدتا عبارت بود از : اشياى تجملى ، ادويه ، جواهرات ، پارچههاى گرانبها و حيواناتى كه مايه سرگرمى ( ميمون ، طوطى و طاووس ) توانگران رومى و خانوادههايشان مىشد . از نظر تراز بازرگانى ، اين تجارت به سود روم نبود .
بيشتر مراكز شهرى جنوب بندرهايى بودند كه در اثر اين بازرگانى رونق يافته بودند ؛ مانند كاورى پاتينام . يكى از شعراى آن روزگار تاميل اين شهر را وصف كرده و مىگويد به دو بخش تقسيم شده بود . باغها و بازار روباز دوبخش بندر را از يكديگر جدا مىساخت . كاخ و اقامتگاههاى بنا شده از آجر بازرگانان ثروتمند شهر در بخش داخلى شهر واقع بود . نيمهء ساحلى شهر محل اقامت پيشهوران و كارگران و مردم تهيدست و همچنين
هامش
( 1 ) .Augustus( 2 ) .Tiberius( 3 ) .Nero( 4 ) .sesterces