اين امر مىرساند كه مؤلف مجموع اطلاعاتى را كه در اين قسمت بيان كرده از منبع واحدى اتخاذ نموده و عينا در اين قسمت از كتاب خود جاى داده است . در اين ميان فقط چند مطلب به نظر ميرسد كه باحتمال زياد مؤلف خود اضافه كرده است . از آن جمله است ماجراى توسل سكاها به يونىها و جنك و چگونگى گريز آنها كه در بندهاى 133 و 134 نقل شده است .
پارهاى از مؤلفين عقيده دارند كه كمال بىانصافى است كه تمام اطلاعاتى را مورخ درباره مسائل نژادى و جغرافيائى و باستانشناسى در ضمن شرح حوادث در كتاب چهارم نقل كرده است اقتباس از آثار معاصران يا متقدمان او دانست .
بعقيده اين دسته از محققان بسيارى از اين اطلاعات ثمره تحقيقات و تفحصات شخص مؤلف و يا نتيجهء مشاهدات و مسموعات او است . اين احتمال فقط در صورتى قابل قبول است كه دلايل قانعكنندهاى براى آن وجود داشته باشد و يا بدلايلى ثابت شود كه مؤلف خود شخصا قادر به تهيه اين اطلاعات بوده است . چه بسا احتمال ميرود كه مؤلف در ضمن سفرى كه براى سياحت و تماشاى دنياى آن زمان در پيش گرفت بقسمتهائى از تراكيهء شرقى سفر كرده و خود اطلاعاتى درباره اقوام مورد بحث بدست آورده باشد .
ترديدى نيست كه هردوت تمام مطالبى را كه درباره آثار و بقاياى آن دوره نقل مىكند شخصا به چشم نديده و نميتوان تصور كرد كه وى خندقهائى را كه بدست بردگان حفر شده بود و از آنها سخن ميگويد شخصا به چشم ديده و يا رودها و انهارى را كه از آنها نام برده و كاخهائى را كه بداريوش كبير نسبت داده است از نزديك ملاحظه كرده باشد .
البته در بعضى از موارد كه مؤلف مدعى است چيزى را خود به چشم ديده و درباره آن كرده است دليلى موجود نيست كه اين ادعاى او را غير واقعى تشخيص داد .
از اين قبيل است در بند 81 در جائى كه ميگويد كه در يكى از نقاط اين سرزمين ظرفى مشاهده كرده است كه اگرچه ظرفيت آن به گنجايش ظرف معروف معبد دلف نميرسيد ولى از ظرفيت ظروف مشابهى كه مؤلف تا آن زمان ديده تجاوز ميكرده
تاريخ هرودت ( فارسى ) — صفحة 63
مساهمون: هرودت
ص٦٣