تعبير شده است زيرا هردوت مدعى است كه خدمتگذاران مادر آرس به آن جهت از ورود او به معبد جلوگيرى كردند كه او را نمىشناختند : « خدمتگذاران مادر كه تا آن زمان آرس را نديده بودند از عبور او به داخل مانع شدند . ولى او كسانى از شهرى ديگر با - خود آورد و با كاركنان معبد خشونت كرد و راهى بنزد مادر خود باز كرد . . . »
از اين گفته مورخ معلوم مىشود كه به نظر او بر خلاف شايعهاى كه درباره آرس و مادرش در دنياى باستان رواج داشت آرس فقط به قصد ملاقات مادر خود آمده بود و مقصود ديگرى نداشته است . ولى گويا مورخ از تعبير ديگر اين داستان باخبر بود و براى رد همين تعبير است كه در بند بعد ( بند 64 ) دربارهء مسئله نزديكى زن و مرد بحث كرده است . در پايان اين بند مؤلف درباره امتناع مصريان و يونانيان از نزديكى با زنان در معابد مقدس سخن ميگويد و مدعى مىشود كه ديگر اقوام و ملل ، باستثناى مصريان و يونانيان ، اين عادت ناپسند را دارا ميباشند و استدلال آنها اينست كه انسان با حيوان يكى است و چون حيوانات مىتوانند در اماكن مقدس باهم نزديك شوند پس براى انسان نيز نبايد مانعى براى آن وجود داشته باشد . در همين جا كه صحبت از حيوانات درميان است مؤلف به عادت معمول خود باز از مطلب اصلى دور شده و تا بند 77 دربارهء حيوانات اظهارنظر كرده است . هردوت در درجه اول از نظر مذهبى دربارهء حيوانات بحث مىكند و شايد علت اينكه از اين نظر دربارهء حيوانات بحث كرده اين بوده است كه در مصر باستان نسبت به حيوانات احترامات و تشريفات خاصى رعايت ميشد كه در ديگر كشورهاى آن زمان بىسابقه بوده است ( بند 65 - 67 ) ؛ آنگاه از نظر حيوانشناسى دربارهء آنان سخن ميگويد و انواع حيوانات مخصوص مصر را نقل مىكند ( بند 68 - 76 ) . همين كه بحث دربارهء حيوانات بپايان ميرسد در آغاز بند 77 بار ديگر به بحث دربارهء انسانها ميپردازد و چنين مينويسد :
« و اما از مصريان . . . » . و در آغاز بحث دربارهء مصريان دربارهء خصوصيات مشترك آنان با حيوانات يعنى مسائل مربوطه به بهداشت ، وضع تغذيه و ديگر احتياجات جسمانى آنان سخن ميگويد ( بند 77 ) ، آنگاه به بهانهء بحث دربارهء جشنها و ضيافتهاى
تاريخ هرودت ( فارسى ) — صفحة 46
مساهمون: هرودت
ص٤٦