سخن ميگويد و خط سير اين رود را با خط سير ايستروس ( دانوب ) مقايسه مىكند و آنها را باهم قرينه و مشابه مييابد ( بند 33 - 34 ) . بدين ترتيب خواننده در خلال عبارات هردوت مصر را كشورى شگفت و سراسر بديع مىيابد . ولى مؤلف به اين وصف طبيعى اكتفا نميكند و بلافاصله رشته سخن را به شرح عادات و رسوم عجيب مصريان ميكشاند و ضمن بيان اينكه عادات و رسوم آنان بسيار بديع و شگفت بوده است مثالها و شواهدى متعددى براى اثبات آن نقل مىكند .
از بند 37 تا 68 دربارهء عادات و رسوم مذهبى مصريان سخن ميگويد . نخست حقوق و وظايف كاهنان مصرى را شرح ميدهد ( بند 37 ) و سپس دربارهء انتخاب قربانى و مراسم قربانى و مشورت با خدايان سخن ميگويد ( بند 38 - 58 ) . در اين فاصله افسانهاى نقل مىكند كه نشان ميدهد بچه جهت ساكنان شهر تب
( Thebes )
هنگام تشريفات مذهبى ميش قربانى نميكنند و در ضمن اين سخن است كه دربارهء هراكلس معروف به بحث ميپردازد ( بند 43 - 44 ) . همچنين ضمن شرح چگونگى تشريفاتى كه حين قربانى كردن خوكچه براى ديونيزوس مراعات مىشود دربارهء ريشههاى خارجى مراسم مذهبى يونانيان و اسامى خدايان يونانيان اظهار نظر مىكند ( بند 49 - 53 ) .
هنگام اشاره به هاتف دودون كه استعمال اسامى خدايان يونانى را تجويز كرده است به بحث دربارهء تاريخ تأسيس اين هاتف ميپردازد و روايت اهالى شهر تب و دودون را در اين باره نقل مىكند و عقيده خود را بر آن ميافزايد ( بند 54 - 57 ) . در ضمن بحث دربارهء اين مسائل است كه به مداحى از مصريان پرداخته ( بند 59 - 63 ) و چگونگى تقليد يونانيان را از مصريان در بسيارى از مسائل مذهبى و غير آن نقل مىكند . آنگاه دربارهء خوددارى مصريان از نزديكى با زنان اماكن مقدسى كه مخصوص خدايان بوده است سخن ميگويد ( بند 64 ) و اين بحث او را به نقل دنبالهء افسانهاى مىرساند كه مورخ در قسمت اخير بند 63 به نقل آن مشغول بوده است .
اين افسانه كه دربارهء آرس
( Ares )
در دنياى باستان بر سر زبانها بود و آرس را بداشتن روابطى نامشروع با مادر خود متهم ميكرد در كتاب هردوت بنحو ديگرى