وضع واحدهاى جديد نظام [ طرز فرنگى ]
پيادهنظام
لباس افراد پياده
لباس پيادگان يونيفورم پنبهاى به رنگ آبى تيره است ، مانند آنكه سربازان پادگانهاى ولايات « 1 » در ژاپن مىپوشند . نشان دوش و يقه از جنس نوار بافتهء سرخرنگ است و كلاه آنها به همان شكلى است كه عامه ايرانيان معمولا بر سر دارند و لبه ، مانند كلاه ژاپنى ، ندارد و از منسوج ضخيم ماهوت مانند درست شده است . نشان جلوى كلاه لوح برنجى با نقش شير و خورشيد نقر شده بر آن است ، و از جلوى كلاه هم سر زلف سياه بيرون آمده و پيداست .
پيادگان هميشه كولهپشتى با خود ندارند . و فقط در سفر نظامى كولهپشتى كه از جنس پوست يا پارچهء ضخيم درست شده و حدود چهل - پنجاه سانتيمتر طول و حدود 30 سانتيمتر عرض و ده - دوازده سانتيمتر عمق آن است همراه مىبرند . يك كيسه جاى گلوله نيز هميشه به دوش دارند . اما در سفر جنگى دو كيسه گلوله در جلو و پشت خود حمل مىكنند كه كيسه پشتى 50 گلوله و كيسه جلويى 30 گلوله جا دارد .
اسلحهء پيادگان
تفنگ آنها ورندل
Werndol
ساخت اتريش است كه گلوله از عقب آن وارد مىشود و بلنديش در همان حدود تفنگ اشنايدر
Schneider
و تيررس آن تا 2100 قدم است . گلوله آن از فشنگ برنجى است و تا شش تير مىتوان در لوله گذاشت . ديدم كه يك افسر اتريشى كه آزمايش تيراندازى مىكرد نشانهاى را با طول دو و عرض يك و نيم متر در مسافت پنجاه - شصت مترى گذاشت و هشت گلولهاى كه انداخت همه به نشان خورد . از او خواستم كه تيراندازى تند را آزمايش بكند و اينبار از ده گلوله كه در 54 ثانيه انداخت هفتتاى آن به هدف خورد . اين نشان مىداد كه تيراندازيش خوب است . تفنگ او هم خوشساخت مىنمود .
امّا به نظرم آمد كه اين تفنگ چيزى از آنگونه است كه [ در ژاپن قديم ] شى ايرهمونو
هامش
( 1 ) . در اوايل دورهء ميجى ( سالهاى 1868 تا 1912 م . ) در ژاپن ، پس از ايجاد نظام سربازگيرى ( سال 1873 م . ) در ايالاتى مانند ايشىنوماكى ، كوكورا ، توكيو ، اوساكا ، ناگويا ، و كوماموتو واحدهاى نظامى مستقر شد . اين قرارگاهها يا پادگانها « چينداى »Chindaiخوانده مىشد .