با اينكه نقل از امام على عليه السلام و امامان اهل بيتعليهم السلام در مقدار ديه دندانها ، ثابت و صحيح است ، مكتب منع تدوين آن را مىگيرد و طبق رأى و اجتهاد خود آن را تأويل مىكند . دليل عمده اينان كه به تساوى ديه دندانها قائلاند جملهاى است كه در كتابِ عمرو بن حزم مىباشد :
في السنّ خمسٌ مِن الإبل « 1 » ؛
ديه دندان 5 شتر است .
اين سخن بر عمومى كه آنان ادعا مىكنند دلالت ندارد ؛ زيرا تعبير به « سنّ » ( دندان ) با وجود تعبيرى كه در احاديث ديگر به « اضراس » ( دندانهاى آسيا ) ، « ثنايا » ( دندانهاى پيشين ) و . . . آمده ، عموم و اطلاق ادعا ش - - ده در اي - - ن نص را - به گونهاى كه شامل دندانهاى كرسى و . . . بشود - باطل مىسازد .
پيامبر صلى الله عليه و آله عمرو بن حزم را سوى اهل يمن فرستاد با كتابى كه در آن فرائض و سنن و ديات وجود داشت « 2 » . اين مقدار ، در ديه دندانها از او نقل شده است كه با نقل ائمّه اهل بيتعليهم السلام همسوست ، ليكن اين نقل ، بُريده و بىدنباله است ، شرح و تفصيل آن را نمىبينيم . دخالتِ رأى و اجتهاد در اين نقل ، پيروان آنها را در اين خطاى فتوايى انداخته است .
از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمود :
هامش
( 1 ) . المحلّى 10 / 412 .
( 2 ) . سنن نسائى ( المجتبى ) 8 : 57 ، حديث 4853 ؛ المستدرك على الصحيحين 1 : 553 ، حديث 1446 .