امام عسكرى عليه السلام براى آنان كتاب عمل را مىفرستد كه به نظر مىرسد مسائل اصلى و اساسى را در بر داشته است ، و اين بدان معناست كه امام عليه السلام به تدوين اهتمام فراوانى داشت ؛ چراكه با وجود خود آن حضرت در ميان آنها ، اهميّتِ تدوين گستردگى و فائده عمومى آن را ارج نهاد ، و براى آنان كتاب عمل را فرستاد .
اهتمام اصحاب امام به تدوين و توثيق مُدوّنات ، با توجّه به استنساخِ صفوانى از روى كتاب و سپس مقابله آن با كتاب ابن خانِبَه ، به دست مىآيد ؛ همان كتابى است كه پيش از آن ، از سوى امام توثيق شد .
بنابراين ، روند توثيق نزد اهل بيتعليهم السلام جايگاه مهمى داشت ، آنان براى حفظ مُدوَّنات اين كار را به اصحاب و پيروانشان آموختند .
مُلَقَّب بِقُوراء [ بخوراء ] مىگويد :
فضل بن شاذان او را رهسپار عراق ساخت ، به جايى كه ابو محمّد حسن بن على عسكرى آنجا بود . وى يادآور مىشود كه بر ابو محمّد درآمد چون مىخواست بيرون آيد كتابى را كه درون عبايى پيچيده بود و در بغل داشت ، افتاد . امام عليه السلام آن را برداشت و نگريست . كتاب از نوشتههاى فضل بود . امام عليه السلام برايش رحمت طلبيد و فرمود : به اهل خراسان غبطه مىخورم ، به جهت منزلتِ فضلِ بن شاذان و بودنِ وى در ميانِ ايشان « 1 » .
از امام عسكرى عليه السلام درباره كتابهاى بنى فضّال سؤال شد ، گفتند : خانههاى ما آكنده از آن كتابهاست ، چگونه به كتابهاى آن عمل كنيم ؟ امام عليه السلام فرمود :
خُذُوا بِما رَوَوا ، وَذَرُوا ما رَأَوا « 2 » ؛
آنچه را روايت مىكنند برگيريد ، و آنچه را سخن و عقيده خود آنهاست واگذاريد .
هامش
( 1 ) . رجال كشّى 2 : 820 ، رقم 1027 ؛ وسائل الشيعه 27 : 101 .
( 2 ) . الغيبة ( شيخ طوسى ) : 390 ، حديث 355 .