هر روشى كه باشد ، مقصود و هدف ، توثيق مرويات از امامان سهگانه ( امام باقر و صادق و كاظم عليهم السلام ) مىباشد و منتهى شدن حديث به حضرت على عليه السلام و سپس به پيامبر صلى الله عليه و آله و اين شيوه ، طبيعتِ مسلك اهل بيت عليهم السلام است .
حمزه بن عبدالله جعفرى مىگويد :
در پشت برگ كاغذى [ اين حديث را ] نوشتم : ( دنيا براى امام ، مانند گردوى شكسته ( و دو نيم شده ) نمايان است » آن را به امام رضا عليه السلام نشان دادم و گفتم : فدايت شوم ! اصحاب ما حديثى را روايت مىكنند كه من انكارش نمىكنم ، ليكن دوست دارم از شما بشنوم .
امام عليه السلام در آن نگريست ، سپس آن را چنان پيچيد كه پنداشتم بر وى گران آمد ، آن گاه فرمود :
اين سخن ، حق است ! آن را در پوستى منتقل ساز « 1 » .
امام رضا عليه السلام به امر تدوين بسيار اهتمام داشت تا آنجا كه پيشِ خادمانِ تدوين علم و دين ، دوات مىگذاشت .
على بن اسباط مىگويد : شنيدم امام رضا عليه السلام مىفرمود :
در كنزى كه خدا مىفرمايد :
« وَ كانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما
زير آن ديوار گنجى براى آن دو غلام بود » « 2 » . . .
گفتم : فدايت شويم ! مىخواهم اين سخن را بنويسم . امام عليه السلام دوات را به دست گرفت تا پيشِ من نهد ، من دست امام را گرفتم و بوسيدم و دوات را ستاندم و آن سخن را نوشتم « 3 » .
امام رضا عليه السلام تأكيد مى ورزد كه آنچه را بر زبان مىآورد ، سخنانِ حق به ارث رسيده از پيامبر صلى الله عليه و آله است و ميراثِ صحيح پيامبر صلى الله عليه و آله نزد آن حضرت مىباشد .
هامش
( 1 ) . بصائر الدرجات : 428 ، باب 14 ، حديث 4 .
( 2 ) . كهف : 82 .
( 3 ) . اصول كافى 2 : 59 ، باب فضل اليقين ، حديث 9 .