ما گرفتارى بزرگى با اين مردم داريم ؛ اگر آنان را [ به آيين حق ] دعوت كنيم ، نمىپذيرند ؛ و اگر رهاشان سازيم ، به غير ما [ و حقايقى را كه ما مىگوييم و دين درست را عرضه مىداريم ] هدايت نمىيابند .
از امام على بن حسين عليه السلام روايت شده كه فرمود :
ما زِلْتُم تقولون فينا حتّي بَغَّضْتُمونا إلي النّاس « 1 » ؛
پيوسته درباره ما بدگويى كرديد تا اينكه ما را پيش مردم دشمن ساختيد ( و كينهتوزى نسبت به ما را در دلها نشانديد ) .
و در دعاى امام سجّاد عليه السلام آمده است :
اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَا الْمَقَامَ لِخُلَفَائِكَ وَأَصْفِيَائِكَ . . . حَتَّي عَادَ صِفْوَتُكَ وَخُلَفَاؤُكَ مَغْلُوبِينَ مَقْهُورِينَ مُبْتَزِّينَ ، يَرَوْنَ حُكْمَكَ مُبَدَّلًا ، وَكِتَابَكَ مَنْبُوذاً ، وَفَرَائِضَكَ مُحَرَّفَةً عَنْ جِهَاتِ أَشْرَاعِكَ ، وَسُنَنَ نَبِيِّكَ مَتْرُوكَةً « 2 » ؛
پروردگارا ، اين مقام ، از آن خُلفا و برگزيدگانِ توست . . . تا اينكه برگزيدگان و جانشينان تو [ در روى زمين ] به قهر و غلبه گرفتار آمدند و حقّشان ربوده شد ؛ ديدند كه ( حاكمان جور ) حُكم تو را تغيير دادند و كتابت را دور افكندند و فرائض [ و احكام ] شريعتِ تو را تحريف كردند و سنّتهاى پيامبرت را وانهادند . . .
و نيز در تبيين اختلاف امّت مىفرمايد :
چه حالى خواهند داشت آنان كه در دامِ افراط و تفريط گرفتار آمدند و به خود واگذاشته شدند تا در گمراهىها و تاريكىها فرو روند . . .
دستهاى از اين امّت به بهانه اخلاص در ديانت ، از امامان دين و خاندان نبوّت جدا شدند و خود را در چنگال رهبانيّت انداختند و به زيادهروى پرداختند ؛ اسلام را بسيار نيك توصيف كردند و خود را با سنّتهاى نيكو آراستند تا اينكه
هامش
( 1 ) . الطبقات الكبرى 5 : 214 ؛ تاريخ دمشق 41 : 392 .
( 2 ) 2 . الصحيفة السجاديّة