برهانِ ساختگى بودن اين خبر و بطلان آن ، اين است كه : باطل و ممتنع مىباشد كه رسول خدا بگويد :
« اگر در كتاب خدا و سنّت پيامبرش ، حكمى را نيافتيد » !
در حالى كه مىشنود سخن پروردگار را كه مىفرمايد :
وَ اتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ
« 1 »
؛
نيكوترين چيزها را كه از پروردگارتان سوى شما نازل شده ، پيروى كنيد .
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
« 2 »
؛
امروز دينتان را براى شما كامل كردم .
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ
« 3 »
؛
هركه از حدود خدا تجاوز كند ، به خويش ستم كرده است .
با اينكه از پيامبر صلى الله عليه و آله تحريم « رأى گرايى » در دين ، ثابت است « 4 » .
واكاوى چنين قضايايى در شريعت ، اين امكان را براى پژوهشگر فراهم مىآورد كه از افُق وسيعتر و از زاويه علمى شايستهتر در امور شريعت بنگرد ، با تأكيد بر اينكه مىبايست در اين عرصه به دور از عواطف و احساسات نگريست و آزاد انديش بود و نصوص را به همراه شرائط آنها وارسى نمود و گرايشها و عواطف را در آن دخيل نداد .
بارى ، بايد ديد آيا شايسته مىنمايد در حالى كه پيامبر - خود - در ميان امّت است ، قول به رأى را اجازه دهد ؟ يا اينكه مقصود آن حضرت ، عمل طبق نصوص صحيح كتاب و سنّت است ( كه نزد اصحاب موجودند ) نه اجتهاد بر وفق ظن و تخمين !
هامش
( 1 ) . زمر / 55 .
( 2 ) . مائده / 3 .
( 3 ) . طلاق / 1 .
( 4 ) . الإحكام فى اصول الأحكام 6 : 208 ، باب 35 .