برگردانده شوند . بنابراين آنچه را كه در لغتنامهها يافتم ، دربارهء بعضي از اين كلمات نوشتم . در آخر هر سخنى حرفى از حروف كتاب را براي نشانه قرار دادم واگر از خودم بود ، آن را با « سين » متمايز ساختم .
پس از اين ، مؤلّف ابتدأ عنوان هر دعا را ذكر مىكند وسپس به ترتيب متن كلماتي را كه سخت ونامفهوم تشخيص داده ، توضيح مىدهد .
برخلاف آنچه كه در مقدّمه دربارهء رجوع مؤلّف به لغتنامهها آمده ، ابن إدريس در حاشيهء مختصرش فقط به صحاح اللغة تكيه داشته واز هيچ فرهنگ ديگرى استفاده نكرده است . نوشتههاى صحاح با نشانهء « ص » مشخص شده وبقيهء عبارات هم كه از خود اوست با علامت « س » مشخص شدهاند . تعداد كمي از عبارات هم بدون علامتاند كه مىتواند از اهمال كاتب باشد ؛ زيرا بسيارى از آنها هم از صحاح نقل شدهاند .
بيشتر نوشتههاى صحاح اللغة عينا نقل شده ، اما موارد متعددى هم هست كه ابن إدريس آنها را تغيير داده است . گاهى كلمهاى از آن كم مىكند وگاهى بر آن مىافزايد . البتة برخى از اين اختلافات مىتواند ناشى از اختلاف نسخهء ابن إدريس وچاپ مورد استفادهء ما باشد . اما تعدادى هم براي آن است تا به مفهوم كلمهء مورد نظرش در دعا نزديكتر شود .
از ذكر همهء اين دگرگونىها ( ميان حاشية ابن إدريس با صحاح ) جز مواردى كه در تصحيح متن كمككار بود ، صرف نظر شد ؛ چه شرح كامل اين اختلافات ودستكارىها چندان فايدهاى نداشت ، نه نبودشان خللى در عبارت وارد مىكرد ونه بودشان معنايى بر متن درج شده مىافزود . به علاوة بر ما مشخص نيست كه ابن إدريس دقيقا از كدام نسخهء صحاح استفاده كرده است . مطمئنا قدمت زماني وأديب
ميراث حديث شيعه — صفحة 308
مساهمون: مهدى مهريزى
ص٣٠٨