شده است ( ش 437 ) . « 1 »
با همهء اين أحوال ، دو لغت در حاشية آمده كه ضبط آن نه مطابق با روايت أبو على طوسي است ونه موافق با صحيفهء مشهور :
يكى در « دعاؤه عليه السّلام على الظالمين » عبارت « ويحاضرني بحقّي » كه ابن إدريس « حاضرته » را معنى كرده است ( ش 121 ) .
وديگرى در دعاى مكارم الأخلاق ، عبارت « واغذني بنعمتك » كه وى « عذت » نقل كرده است ( ش 238 ) .
1 / 2 . انتساب حاشية
از حاشيهء ابن إدريس هيچيك از فهرستنگاران وتراجمنويسان ياد نكردهاند . از بزرگان تنها كسى كه از آن ياد كرده آقابزرگ تهرانى است كه رونوشت آن را به خط عبد الرحيم بن محمد على تسترى شاگرد شيخ انصارى كتابت شده در 1305 ق ديده بود . « 2 »
با اين همه ، روايت صحيفهء سجاديه از طرف ابن إدريس ونسخهبردارى أو اين احتمال را كه وى حاشيهاى بر اين كتاب داشته باشد ، محتمل مىكند .
البتة اگر گفته شود باوجود آنكه نسخهء ابن إدريس در اختيار چند تن از علما بوده ؛ چرا هيچكدام به حاشيهء أو اشاره نكردهاند مىتوان احتمال داد حاشيهء أو همان لغاتى باشد كه در كنارهء صفحات نسخهء خود توضيح داده وسپس آنها را به صورت جداگنه تحرير كرده است . شاهد اين ادعا ان است كه برخى از همين لغات در نسخهء شهيد اوّل هم با همين عبارات ذكر شدهاند .
على همت بنارى با مقايسهء اين حاشية با كتاب سرائر دربارهء انتساب آن
هامش
( 1 ) . عجيب آن است كه سيد نعمت اللّه جزائرى در نور الأنوار ، ص 170 هم لفظ « جواشى » را از نسخه ابن إدريس نقل كرده است .
( 2 ) . الذريعة ، ج 13 ، ص 358 .