در بين متأخّران نيز اين كار مرسوم بوده است وكتابهايى را در باب شناخت مشتركات وجدا كردن آنان از يكديگر ورفع اشتباهات واختلافات از سند أحاديث ، تأليف نمودهاند كه از بين آنها مىتوان از كتاب جامع الرواة محقّق اردبيلى ، جامع المقال فخر الدين طريحى وهداية المحدّثين محمّد امين كاظمى نام برد .
وجود نامهاى مشترك در ميان راويان
يكى از أبواب مهم ياد شده در كتب رجالي كه براي محدّث ، بسيار سودمند است ، باب استعلام ألفاظ مطلق از ألفاظ مشترك ومتشابه وهمچنين كنيهها وألقاب وانساب مشترك است . غالباً نويسندگان كتب رجالي ، نخست ، مشتركان در نام را به ترتيب حروف أبجد مىآورند وسپس ، كنيهها ولقبهاى مشترك را يادآور مىشوند . اين سبك ، غالباً در اين كتب ، متداول وجارى است . براي نمونه ، به ذكر چند نام مشترك در سلسله سند أحاديث مىپردازيم :
آدم : مشترك بين آدم بن إسحاق ثقة وغير ثقة .
ابان : مشترك بين أبان بن تغلب ثقة ، أبان بن عثمان احمر ناووسي ، أبان بن عمر اسدى وأبان بن محمّد بجلى .
إبراهيم : مشترك بين أبو رافع ( آزاد شده رسول خدا صلى الله عليه وآله ) ، إبراهيم بن أبي بكر بن ربيع واقفي ، إبراهيم بن أبي بلاد ، إبراهيم بن زياد كوفي ، إبراهيم بن أبي سمال ، إبراهيم بن أبي كرّام ، إبراهيم بن محمود ، إبراهيم بن أبي يحيى أعجمي ، إبراهيم بن بشير ، إبراهيم بن حَكَم ، إبراهيم بن حمّاد ، إبراهيم بن خالد ، إبراهيم بن عبد الحميد ، إبراهيم بن عبداللَّه احمرى ، إبراهيم بن عثمان يا عيسى ، إبراهيم بن عمر يماني ، إبراهيم بن قتيبة ، إبراهيم بن مسلم ، إبراهيم بن موسى و . . . .
در بين لقبها وكنيهها نيز چنين اشتراكي وجود دارد وبراي نمونه