اين دو موضوع ثابت شود ، در اين صورت نسخ در آى اول مىتواند صحيح باشد ولى هيچيك از اين دو موضوع را نمىتوان ثابت كرد زيرا :
ظاهر آيه اين است كه منظور از نگاه داشتن چنين زنهايى در خانه ، جلوگيرى از آنها از ارتكاب گناه براى بار دوم و پيشگيرى از تكرار و توسعهء كار زشت است .
و جاى ترديد نيست كه جلوگيرى از به وقوع پيوستن و گسترش يافتن كارهاى زشت و ناشايست و حفظ جان و ناموس بشر از تعدىها و تجاوزات و افراد منحرف به هر يك از افراد جامعه و مسئولين امور ، فرض و واجب مىباشد بلكه بنا به عقيدهء بعضى از علما جلوگيرى از هر كار بد گرچه خيلى مهم هم نباشد واجب و لازم است .
اين آى شريفه نيز انسان را به يكى از راههاى جلوگيرى از شيوع مفاسد و فواحش در جامعه ، رهبرى مىكند كه زنان منحرف بازداشت و توقيف شوند تا راهى در پيش پاى آنان گذاشته شود و از اين گرفتارى و توقيف نجات پيدا كنند .
پس اين راه نجات و خلاص كه براى آنان پيشبينى مىشود ، نمىتواند تازيانه و يا سنگسار باشد و هيچ زن عاقل كه در خانهاى با رفاه كامل به سر مىبرد ، راضى نمىشود كه سنگسار شود يا تازيانه بخورد . تازيانه و رجم نمىتواند راه حل و راه نجات براى او محسوب شود ، پس منظور از اين راه نجات چيست ؟
در توضيح آن بايد گفت : به طورى كه قبلًا بيان شد گاهى ممكن است منظور از فاحشه تنها « لواط » باشد و گاهى نيز ممكن است « مساحقه » و گاهى تنها زنا و گاهى نيز اعم از زنا و مساحقه باشد .
و بنابراين احتمال ، حكم زنى كه مرتكب فحشا گرديده است ، اين است كه در خانه حفظ و توقيف شود تا خداوند فرج و گشايشى نسبت به او و راه نجات و رهايى براى وى بگشايد و او را از توقيف شدن در خانه نجات بدهد ، مانند اينكه توبه خالص و كامل كند ، به طورى كه اطمينان حاصل شود كه ديگر به گناه آلوده
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 533
مساهمون: السيد الخوئي
ص٥٣٣