اين صنف كسانى هستند كه نه مريضند و نه مسافر ولى افرادى هستند كه روزه گرفتن براى آنان توأم با مشقت و ناراحتى شديد است ، مانند پير فرتوت و كسانى كه به عارضهء تشنگى مبتلا هستند و مريضهايى كه مرضشان تا ماه رمضان آينده امتداد پيدا مىكند ، در اين آيه وجوب روزه و قضاى آن از اين افراد برداشته شده و كفاره به جاى آن گذاشته شده است .
بنابراين ، آيهاى كه روزه را در ايّام معدودات ( ماه رمضان ) بر مؤمنان واجب مىكند و قضاى آن را بر مريض و مسافر واجب مىگرداند ، به روشنى مىرساند كه وجوب كفاره به افرادى متوجه است كه غير از اين دو صنفند كه خود روزه به عنوان ادا و يا قضا براى آنان واجب بود و آنها عبارتند از كسانى كه روزه گرفتن براى آنان مشقت بار است كه آن ها بايد به جاى روزه كفاره بپردازند .
با اين بيان چگونه مىتوان ادعا نمود كه مستفاد از آيه « وَ عَلَى الَّذينَ يَطيقُونَهُ » مسئله تخيير در ميان روزه و كفاره است براى كسانى كه قدرت روزه گرفتن را دارا باشند ؟
اخبار زيادى از ائمه اهل بيت ( عليهم السلام ) به همين مضمون كه ما آيه را تفسير نموديم ، وارد شده است كه همان معنى و تفسير را در مورد اين آى شريفه تأييد مىكند . « 1 »
نتيجه
از هم آنچه گفتيم چنين برمىآيد كه آيه مورد بحث ما نسخ نگرديده است و از آياتى است كه معناى آن واضح و روشن و حكم آن ثابت و پابرجاست و حكمى كه از آن استفاده مىشود با حكم كسى كه روزهء ماه رمضان و يا قضاى آن بر وى واجب است ، مغايرت دارد .
هامش
( 1 ) . وافى 7 / 43 باب العاجز عن الصيام .