( 6 ) نسخ در آيهء فديه
« وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَهءٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ فَمَن تَطَوَّعَ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ » . ( 2 / 184 )
« و بر كسانى كه روزه گرفتن براى آنها طاقت فرسا است ، لازم است كفاره بدهند مسكينى را طعام كنند و كسى كه كار خيرى انجام دهد ، براى او نيكوست . »
مىگويند : اين آيه نيز با آيه بعدى نسخ گرديده است كه خداوند مىفرمايد :
« فَمَن شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ » . ( 2 / 185 )
« پس هر كس از شما كه در ماه رمضان در حضر باشد ، روزه بدارد . »
مؤلف : اگر كلمهء « طاقت » كه در آيه اول به كار رفته است به معناى امكان و قدرت باشد ، ثبوت نسخ در اين آيه روشن و مسلم است زيرا در اين صورت مفهوم آيه بدين گونه خواهد بود كه انسان با داشتن قدرت روزه گرفتن باز مىتواند روزه نگيرد و به جاى آن كفاره بدهد و اطعام مسكين كند .
با در نظر گرفتن اين معنى در آيه اوّل ، حكم آن به وسيلهء آيه دوم نسخ شده است كه مىگويد : « هر كس ماه رمضان را دريابد ، بايد روزه بگيرد » و در اين صورت كفاره و اطعام مسكين نمىتواند جاى روزه ماه رمضان را بگيرد و از آن مستغنى سازد .