مسئلهء عبادت
توحيد در عبادت
يكى از مطالبى كه هيچ مسلمانى نمىتواند نسبت به آن شك و ترديد به خود راه دهد ، اين است كه عبادت « به معناى پرستش » فقط به خدا اختصاص دارد . قبلًا هم گفتيم كه لفظ « عبادت » در مقام اطلاق به همين معنى انصراف دارد و مختص كردن عبادت به خدا همان « توحيد در عبادت » است و توحيد در عبادت هم از توحيد ذات خداى واحد سرچشمه مىگيرد كه پيامبران براى ترويج و تعليم همين مسئله آمدهاند و كتابهاى آسمانى نيز به همان منظور نازل شدهاند آن جا كه مىگويد :
« قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَهءٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللّهَ وَ لَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَاباً مِنْ دُونِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ » . ( سورهء آل عمران / 64 )
« بگو ! اى اهل كتاب بياييد به سوى سخنى كه ميان ما و شما يكسان است كه جز خداوند يگانه را نپرستيم و بعضى از ما بعض ديگر را به جز خداى يگانه ، به خدايى نپذيرد ! »
پس ايمان به خدا با عبادت غير خدا جمع نمىشود ، اعم از اينكه اين عبادت ناشى از عقيده به تعدد خالق و انكار توحيد و يگانگى خدا باشد يا از عقيده به حجاب و واسطهگرى بين خالق و مخلوق سرچشمه مىگيرد كه هر دو عقيده ،