نكاتى در پيرامون آيهء بسمله
قرآن كتاب رحمت است
خداوند بزرگ و مهربان در آغاز سخن و گفتارش خود را به رحمت و رحمانيت ستوده و از ميان تمام صفت كمالش تنها اين صفت را براى آغاز سخنش انتخاب نموده است ، زيرا همان صفت رحمت خداوند است كه موجب گرديده تا پيامبران را به سوى بشر بفرستد و قرآن را بر آنها نازل كند ، بس بسيار بجا و سزاوار است كه قرآن با رحمانيت خداوند شروع شود و اين كتاب با صفت رحمت آغاز گردد .
آرى ، قرآن كتاب رحمت و آورندهء آن ، پيامبر رحمت است ، چنان كه خداوند در آيات فراوانى به اين حقيقت تصريح نموده و قرآن و پيامبر را با صفت رحمت توصيف فرموده است :
1 . « هذَا بَصَائِرُ مِن رَبِّكُمْ وَ هُدىً وَ رَحْمَهءٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ » . ( سورهء اعراف / 203 )
2 . « وَ شِفَاءٌ لِمَا فِى الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَهءٌ لِلْمُؤْمِنِينَ » . ( سورهء يونس / 57 )
3 . « وَ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَاناً لِكُلِّ شَىْءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَهءً وَ بُشْرَى لِلْمُسْلِمِينَ » . ( سورهء نحل / 89 )
4 . « وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَ رَحْمَهءٌ لِلْمُؤْمِنِينَ » . ( سورهء اسراء / 82 )