اسلام تمام افراد بشر را به سوى ايمان به خدا و يگانه پرستى دعوت مىكند و با صداى بلند و رسا اعلان مىدارد كه :
« قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَهءٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللّهَ وَ لَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَاباً مِنْ دُونِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ » . ( سورهء آل عمران / 64 )
« بگو اى اهل كتاب ! بياييد به سوى سخنى كه ميان ما و شما يكسان است كه به جز خداوند يگانه را نپرستيم و چيزى را به او شريك قرار ندهيم و بعضى از ما بعض ديگر را به جز پروردگار يگانه به خدايى نپذيرد ! »
آرى هدف از ارسال پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) و نزول قرآن اين است كه به مردم جهان اعلان و تفهيم كند كه جز پروردگار كسى و يا چيزى سزاوار ستايش و پرستش نيست ، پس واجب است خضوع و توجه افراد بشر و هر موجودى كه از عقل و شعور برخوردار است ، به خداوند اختصاص داشته باشد و در اين سورهء مباركه اين مطلب با دليل و برهان بيان شده است .
توضيح اينكه : ى ك انسان عاقل كه در برابر يك انسان ديگر خضوع و پرستش مىكند و حوائج و خواستههاى خويش را به نزد او مىبرد يا به جهت امتياز و كمالى است كه در آن شخص مورد خضوع و توجه احساس مىكند ؛ چه آن كه هر ناقصى قهراً و فطرتاً در برابر كاملتر از خويش خاضع است و يا به جهت احسان و انعامى است كه نسبت به شخص ناقص وجود دارد و مىخواهد به وسيلهء آن خضوع و اظهار كوچكى ، منفعتى را به سوى خود جلب و يا ضررى را از خود بر طرف سازد و يا اينكه شخص مورد ستايش و توجه ، تسلط و تفوق خاصى بر ستايش كننده داردكه وى در اثر اين تسلط و برترى خود را در برابر او مجبور و موظف به خضوع و تواضع مىبيند و از سركشى و عصيان او مىترسد .
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 728
مساهمون: السيد الخوئي
ص٧٢٨