مىفرمودند : ما با وجود آيهء « محو و اثبات » چگونه مىتوانيم از آينده خبر دهيم ( يعنى قضاها و تقديرات الهى قابل تغيير و بدا بردار است و به همين جهت هم براى كسى قابل پيش بينى حتمى نيست ، ولى با اين حال خداوند بر حقايق و بر هر گونه تغيير و تبديلى كه شايد بدان راه يابد با تمام جزئيات و شرايطش آگاه مىباشد . )
اگر كسى چنين پندارد كه خداوند به علت احتمال تغيير و بدا ، چيزى را نمىداند مگر بعد از وقوع پيوستن آن ، چنين كسى كافر بوده و از دائرهء توحيد خارج شده است . « 1 »
رواياتى كه ائمهء اهل بيت ( عليهم السلام ) نقل شده است كه خداوند قبل از آفرينش و پيدايش اشياء و موجودات و پيش از وقوع حوادث و پديدهها از آنها اطلاع و آگاهى داشته و همهء آنها مشمول علوم بىپايان خداوندى مىباشد ، اينگونه روايات از حد احصا و شمارش بيرون است و عقيدهء شيعه نيز از گفتار و راهنمايىهاى پيشوايانشان و از كتاب خدا و از سنت و روش مسلم پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) ريشه گرفته و بر پايهء عقل و فطرت استوار گرديده است و به همين طريق پيش رفته و شكل گرفته است .
هامش
( 1 ) . نقل از بحار الانوار ، باب بدا و نسخ 2 / 136 ، طبع كمپانى ، وافى : باب بدا 1 / 113 ، كلينى ( عليه رحمه ) نيز اين روايت را از عبد الله بن سنان و او هم از امام صادق ( عليه السلام ) چنين آورده است كه : « بدا در چيزى رخ نمىدهد مگر آن كه خداوند قبلًا از آن اطلاع و آگاهى داشته است . »