ولى بلاغت و سخنسرايى آنان معمولًا محدود به يك قسمت و يا دو قسمت منحصر مىباشد .
مثلًا : يكى در نثرگويى ، بلاغت دارد و در شعرسرايى گفتن عاجز و زبون ، آن ديگرى در حماسه ، شعر بليغ مىگويد ولى در مديحهسرايى نه و يا در رثا و نوحهسرايى شعر زيبا و شيوايى مىسرايد ولى در غزليات شعرش نازل و منحط مىباشد . اما قرآن در موضوعات مختلف وارد گرديده ، به فنون متعدد سخن گفته در تمام آن جهات و ابعاد سخن را بهحد اعجاز برده ، اعجاز را نيز بهحد اعلا و كمالش رسانده است كه ديگران از آوردن مانند آن ناتوان بوده ، زانوى عجز بر زمين زدهاند . اين فصاحت و بلاغت همهجانبه ، اختصاص به گفتار خدا و قرآن دارد و براى بشر هرگز امكانپذير نيست .
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 77
مساهمون: السيد الخوئي
ص٧٧