ىكى از سورههاى كوچك قرآن با بهترين و سهلترين وجهى به هدف خويش نائل مىآمدند و
خود را از صرف هزينهاى سنگين و زحمات فراوان در مبارزه با اسلام راحت مىنمودند .
« يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ » . ( 61 / 8 )
3 - سومين پاسخ اين است كه اگر كسى كلام بليغ و شيرين را تمرين و بر آن ممارست كند به آسانى مىتواند ، كلامى مانند آن و يا لااقل مشابه آن را كه در اسلوب و روش تاحدى قريب بههم باشند ، بياورد . اين قانونى است ، مسلم و كلى و در تمام موارد جريان دارد . ولى قرآن مجيد از اين قانون كلى مستثنى است زيرا انسان هرچه بيشتر با قرآن آشنا گردد و هرچه بيشتر در آن دقت ، تمرين و ممارست نمايد تا آنجا كه آيات آن را به مغز خود بسپارد ؛ باز نمىتواند ، كلامى را تنظيم كند كه كوچكترين شباهت و تناسبى با اسلوب و بلاغت آيات قرآن داشته باشد . اين حقيقت ثابت مىكند كه قرآن اسلوب خاصى را داراست كه از حدود تعليم و تعلم خارج است و نمىتوان با ياد دادن و ياد گرفتن ، اسلوب آن را فراگرفت و بهكار برد .
از اينجا معلوم مىشود كه اگر قرآن ، انشا و گفتار خود رسول اكرم بود ، در خطبهها و كلمات وى كه نقل شده ، يك نوع تشابه به قرآن را احساس مىكرديم و در اسلوب ، قرآن و اسلوب كلمات رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) تشابه و تناسب خاصى را درك و مشاهده مىنموديم و يا لااقل در لابلاى گفتار آن حضرت جملاتى پيدا مىشد كه از نظر سبك و اسلوب مشابه و همانند قرآن باشد و قهراً اين جملات در كتابها تدوين و براى ما نقل مىشد و مخصوصاً دشمنان قرآن كه مىخواهند از شكوه و عظمت اسلام بكاهند ، اينگونه كلمات را حفظ نموده و به رخ ما مىكشيدند .
به اين نكته نيز بايد توجه نمود : بلاغتى كه در ميان مردم معمول و متعارف است و گاهى در ميان اجتماع ، افرادى پيدا مىشوند كه از فن بلاغت برخوردارند
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 76
مساهمون: السيد الخوئي
ص٧٦