براى دوستدارانش عزت و بر واردينش ايمنىبخش است و براى پيروانش وسيلهء هدايت و رستگارى و براى تمسككنندگانش وسيلهء عذرخواهى است . قرآن دليل محكم و استوارى است براى استدلالكنندگان ، گواه حق و زندهاى است براى كسى كه در خصومتها به آن استشهاد كند و وسيلهء پيروزى است براى اجتماعكنندگانش ، حاملانش را بهسوى سعادت مىبرد و عاملانش را به مقام عالى و بلندى ، پرواز و اوج مىدهد .
قرآن علائم و راهنمايىهايى است براى متفكرين ، سپرى است براى طالبان سلاح ، علم و دانشى است براى كسى كه آن را در مغز خود جاى دهد و حديث درستى است براى كسى كه آن را نقل كند ، قضاوت حق و عادلانهاى است براى كسى كه در ميان مردم با آن ، حكومت و قضاوت نمايد . » « 1 »
اين خطبه نيز مانند خطب پيش به نكات قابل توجه و مهمى مشتمل است كه اينك پارهاى از آنها را در اينجا مىآوريم :
توضيح حديث
1 - « چراغ روشنى است كه نور آن به خموشى نگرايد . » هدف آن حضرت از اين جمله و جملات ديگر مشابه آن كه در اين خطبه به كار رفته ، اين است كه دوران حقايق و مفاهيم آيات قرآن محدود و موقت نيست ، آيات آن جاودانى و احكامش هميشه نو و زنده مىباشد .
مثلًا : بعضى آيات قرآن در مورد خاص يا دربارهء شخص و جمعيت مشخصى نازل شده ولى در عين حال مفهوم اينگونه آيات ، عموميت داشته و تا روز قيامت به همگان و تمام موارد مشابه شامل مىشود و به مورد نزول اختصاص ندارد .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطب 198 .