خصومات و منازعاتشان به قرآن برگردند ؛ كشمكشها و اختلافات فكرى و عملىشان را به قرآن ارائه كنند ، قرآن راه حل روشن و عادلانهاى براى مسلمانان در اختلافشان نشان مىدهد و بهراستى و عدالت در مياشان حكومت و قضاوت مىكند ، حقّ و باطل را بهروشنى از هم جدا و مجزا مىسازد .
آرى اگر مسلمانان قوانين قرآن را به مورد اجرا مىگذاشتند ؛ حدود و جوانب آن را رعايت مىكردند و طبق دستور و فرمان آن كتاب بزرگ قدم برمىداشتند ؛ حق را كاملًا مىشناختند و با مقام و موقعيت خاندان پيامبر ( صلىالله عليه وآله و سلم ) آشنا مىگرديدند ، خاندانى كه رسول خدا ( صلىالله عليه وآله و سلم ) آنان را همدوش و قرين قرآن معرفى نموده است و همانند قرآن خليفه و جانشين خود قرار داده است .
وااقعاً اگر مسلمانان قرآن را در پيشاپيش خود قرار مىدادند و از روشنايى آن كسب نور مىنمودند ، از عذاب دائمى و انحطاطى كه دامنگيرشان شده است ، در امان بودند و در پرتگاه بدبختى و ذلت سقوط نمىكردند ، نكبتها و تاريكىهاى ضلالت و گمراهى آنان را بدينگونه فرانمىگرفت ، هيچ حكمى از احكام خدا از هدف عالى خود منحرف نمىشد و هيچ قدمى از مسير صحيح و راه راست لغزش نمىكرد .
ولى مسلمانان قرآن را به پشت سر انداخته ، به دوران جاهليت برگشتند و از اميال و خواستههاى نامشروعشان پيروى نموده ، در زير پرچم باطل پناهنده گرديدند و به تدريج اختلافاتى در ميانشان پديدار شد . اين اختلافات روزبهروز شديدتر گرديد تا بهصورت گروههاى مختلف درآمد : گروهى گروه ديگر را تفسيق و يا تكفير نموده ، ريختن خونشان و به غارت بردن اموالشان را تجويز كردند ، توهين و تاختن بر يكديگر را عبادت و وسيلهء تقرب به پيشگاه خداوند پنداشتند و همان اختلاف و تشتت گواه آشكارى است بر اين كه مسلمانان از قرآن فاصله گرفته ، از اسلام فرسنگها دورى جستهاند .
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 39
مساهمون: السيد الخوئي
ص٣٩