پيشنهادى است كه مشركين بعد از اتمام حجت و تكذيب معجزات ابتدايى ، از روى بهانهجويى درخواست مىكردند و خداوند نيز از ارائهء چنين معجزاتى خوددارى مىنمود .
اشكالى و پاسخى : در اينجا سؤالى پيش مىآيد و آن اينكه : چگونه تكذيب ملل گذشته مىتواند ، مانع از به وجود آمدن معجزه در ميان اين امّت شود ؟ !
پاسخ اين كه : تكذيب معجزه درخواستى موجب نزول عذاب و از عوامل وقوع بلاست و اگر خداوند معجزهء درخواستى آنان را انجام مىداد و آنان تكذيب مىكردند قهراً بر آنان عذاب فرود مىآمد . از طرف ديگر ، خداوند به پيامبرش وعدهء حتمى داده بود كه با بودن وى در ميان امّت خويش عذابى بر آنان نازل نسازد . « 1 » اين بود كه با درخواست آنان موافقت نشد تا موجب عذاب و بلا نگردد .
با اين توضيح : معجزههاى ابتدايى كه بدون پيشنهاد مردم بهوقوع مىپيوندد و براى اثبات پيامبرى و هدايت مردم مىباشد تكذيب اينگونه معجزات كمتر از تكذيب خود پيامبران نخواهد بود و اثر اين تكذيب همانند تكذيب خود پيامبر ( صلىالله عليه وآله و سلم ) ، جز عذاب اخروى چيز ديگرى نخواهد بود ولى اگر يك معجزهء اقتراحى و درخواستى مورد انكار قرار گيرد ، از لجاجت بيشتر و شدت عناد شخص حكايت خواهد نمود و نتيجتاً علاوهبر عذاب اخروى ، موجب عذاب دنيوى نيز خواهد بود زيرا اگر شخصى خواهان حق بود ، با ديدن اولين معجزه ، پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) را تصديق مىنمود و همان معجزه در اثبات حقانيّت پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) كفايت مىكرد . معناى درخواست معجزه اين است كه درصورت نشان دادن معجزهء پيشنهادى ، پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) را تصديق كند و اگر پس از آوردن همان معجزه باز پيامبر ( صلى الله عليه و آله و سلم ) را تكذيب نمايد ، درواقع او را مسخره نموده ، همان معجزه را كه خودش پيشنهاد نموده بود ، مورد استهزا قرار داده است و اين خود ، هم موجب عذاب اخروى خواهد بود و هم عذاب دنيوى .
هامش
( 1 ) . « و مَا كَانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ » ، سورهء انفال ، آيهء 33 .