إنَّ إبْراهيمَ لَأوَّاهٌ حَليمٌ . « 1 »
به راستى ، ابراهيم مهربان و بردبار بود .
إنَّ إبْراهيمَ لَحَليمٌ أوَّاهٌ مُنيبٌ . « 2 »
هر آينه ، ابراهيم بردبار و نرمدل و بازآينده [ به درگاه ما ] بود .
و در آيات چندى ، جانبدارى او از لوط ، با عبارت « إنَّ فيها لُوطاً » آمده است .
از نمونههاى بردبارى ابراهيم - كه كوههاى استوار تاب آن را ندارند - پذيرش فرمان خداى متعال در بريدن سر فرزندش است . وى فرزندش را به پهلو بر زمين خوابانيد و دستان او را بست و چند بار چاقو را بر گلوى او كشيد كه اگر خدا آن را از بريدن باز نمىداشت . . . ! به همين سبب ، خدا ابراهيم و فرزندش را به بردبارى ستوده است .
نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله على را در زهد ، به يحيى بن زكريّا عليهما السلام همانند ساخته است .
يحيى عليه السلام در ميان پيشينيان و پسينيان فرزندان آدم ، نمونهء زهد و دنياپرهيزى است و اندكى از ويژگيهاى زهد او كتابها را آكنده كرده است .
پيامبر صلى الله عليه و آله على را در استوارى و توانمندى ، به موساى كليم تشبيه كرده است .
موسى بسيار توانمند بود . در اين باره ، داستان آن قبطى كه موسى تنها مشتى بر وى كوفت و او جان داد و خواست تا با ديگرى نيز نبرد كند ، براى آگاهى تو بس است .
اين در حالى بود كه موسى در سرزمين فرعون و زير دست او بود و بنىاسرائيل به خوارى ، تحت قدرت فرعون مىزيستند و قبطيان صاحب شكوه و جاه و فرمانروايى بودند .
در نقل ديگرى از حديث تشبيه ، رسول خدا صلى الله عليه و آله على را در زيبايى و جمال ، به
هامش
( 1 ) . توبه ( 9 ) / 114 .
( 2 ) . هود ( 11 ) / 75 .