و به او ( ابراهيم ) اسحاق و يعقوب را بخشيديم و همه را به راه راست درآورديم . و نوح را پيشتر ، راه نموديم و از فرزندان او ، داوود و سليمان و ايّوب و يوسف و موسى و هارون را [ هدايت كرديم ] و اين گونه ، نيكوكاران را پاداش مىدهيم . * و زكريّا و يحيى و عيسى و الياس را كه همه از شايستگان بودند ؛ * و اسماعيل و يسع و يونس و لوط ، كه جملگى را بر جهانيان برترى داديم ؛ * و از پدران و فرزندان و برادرانشان برخى را [ بر جهانيان برترى داديم ] و آنان را برگزيديم و به راه راست راهنمايى كرديم . * اين است هدايت خدا كه هر كس از بندگانش را بخواهد ، بدان رهنمون مىشود . و اگر آنان شرك ورزيده بودند ، قطعاً آنچه انجام مىدادند از دستشان مىرفت . * ايشاناند كسانى كه به آنان كتاب و داورى و نبوّت داديم و اگر اينان ( مشركان ) بدان كفر ورزند ، بىگمان ، گروهى [ ديگر ] را بر آن گماريم كه بدان كافر نباشند . * اينان كسانىاند كه خدا هدايتشان كرده است ؛ پس هدايت آنان را پى گير . بگو : من از شما هيچ مزدى بر اين [ رسالت ] نمىطلبم . اين [ قرآن ] جز پندى براى جهانيان نيست .
فخر رازى در تفسير « فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ » مىنويسد : در اين آيه مسائلى مطرح است :
مسئلهء نخست
: ترديدى نيست كه مقصود از « أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ : اينان كسانىاند كه خدا هدايتشان كرده است » پيامبرانىاند كه پيشتر از آنان ياد شده است و شك نيست كه « فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ : پس هدايت آنان را پى گير » دستورى است خطاب به محمّد صلى الله عليه و آله . آنچه مىماند ، تنها ، تعيين چيزى است كه خدا محمّد را دستور مىدهد تا در آن ، به اين پيامبران اقتدا كند .
برخى از مردم گفتهاند : مراد آيه اين است كه پيامبر در امرى كه تمامى پيامبران در آن همداستاناند ( يعنى اعتقاد به توحيد و تنزيه خدا از هر آنچه سزاوار ذات و صفات و افعال او نيست و ساير عقليّات ) به آنان اقتدا كند .
برخى ديگر مىگويند : مراد پيروى از ايشان در شرايع است ؛ جز آنچه با دليل ،