است . وى منشى و نويسندهء ديوان و سرآمد همگنان و صاحب منصب بود و اشعار و رسالههايى از خود بر جاى نهاد . او در آغاز ، كاتب والى اربل بود و سپس در روزگار علاءالدين صاحب ديوان ، به استخدام ديوان انشاى بغداد درآمد و پس از آنكه بازار او در زمان چيرگى يهود كساد شد ، از دولتيان روى گرداند و منصبش را واگذارد و تا وقت مرگش در سال 692 ، بدان بازنگشت . وى مردى آراسته و با شكوه و نكوخوى بود و رگههايى از تشيّع داشت . پدر وى والى اربل بود . بهاءالدين صاحب آثارى ادبى مانند « المقامات الأربع » ، « رسالة الطيف » ، « المشهورة » و غيره است . وى به هنگام مرگ ، ميراث فراوانى ، نزديك به دو ميليون درهم ، بر جاى گذارد كه پسرش ابوالفتح آن را دريافت كرد و همه را نابود كرد و در فقر و درويشى در گذشت . « 1 »
ابن شاكر نزد اهل سنّت مقام والايى دارد و ارزش و اعتبار كتب او روشن است . « 2 »
2 . ابن شهرآشوب مازندرانى : زينالدين ، محمّد بن على بن شهرآشوب سروى مازندرانى - آن گونه كه پيشتر گذشت - حديث تشبيه را از احمد بن حنبل و ابن بطّه نقل كرده است .
3 . ابن بطريق حلّى : ابو الحسن ، يحيى بن حسن بن بطريق حلّى رضى الله عنه حديث تشبيه را از ابوالحسن ، ابن مغازلى روايت مىكند . وى مىنويسد :
ابن مغازلى با ذكر زنجيرهء راويان ، نقل كرده است : احمد بن محمّد بن عبدالوهّاب ، از حسين بن محمّد بن حسين عدل علوى واسطى ، از محمّد بن محمود ، از ابراهيم بن مهدى ابلى ، از ابراهيم بن سليمان بن رشيد ، از زيد بن عطيّه ، از ابان بن فيروز ، از انس بن مالك براى ما روايت كرد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود :
مَنْ أرادَ أنْ يَنْظُرَ إلى عِلْمِ آدَمَ وَ فِقْهِ نُوحٍ ، فَلْيَنْظُرْ إلى عَليِّ بْنِ أبيطالِبٍ . « 3 »
هامش
( 1 ) . فوات الوفيات 2 / 66 .
( 2 ) . بنگريد به : الدرر الكامنه 3 / 451 ؛ كشف الظنون / 293 ، 1185 ، 1292 ، 2019 .
( 3 ) . عمدة عيون صحاح الاخبار / 369 .