لاتَعْجَبُوا مِنْ زاهِدٍ في زُهْدِهِ * في دِرْهَمٍ لَمَّا أصابَ الْمَعْدِنا
آفرين بر ابن طلحهء بزرگ باد ! همو كه با اختيار خود ، وزارت را رها كرد و به پادشاهى رسيد . از زهد زاهدى كه درهمى را فرونهاد و به كان دست يافت ، در شگفت مشويد .
فرداى آن روز ، بامدادان به سوى شيخ ابن طلحه رفتم . ديدم كه سلطان ملك اشرف بر درگاه او ايستاده است و اجازهء ورود مىطلبد . منتظر ماندم تا سلطان بيرون آمد . پس نزد شيخ شدم و آنچه را فقير گفته بود ، برايش بازگو كردم ؛ پاسخ داد : اگر رؤياى او راستين باشد ، من در طول يازده روز آينده خواهم مرد . و چنين شد .
تعبير اين خواب و شعر به مرگ و تعيين زمان آن به شكل فوق توسّط ابن طلحه ، جدّاً شگفت انگيز است . ممكن است - و اللَّه أعلم - كه وى اين تعبير را از حروف برخى از كلمات ابيات ياد شده ، گرفته باشد . من چنين مىپندارم - و خدا داناتر است - كه آن كلمات « أصاب المعدنا » باشد ؛ چرا كه يازده حرف است و از جهت معنا نيز با تعبير او مناسب است . زيرا معدنى كه غناى مطلق و پادشاهى راستين است ، همان سعادت بزرگ و نعمت سترگى است كه پس از مرگ آن را در مىيابند . « 1 »
مآخذ شرح حال يافعى
شرح حال يافعى ( در گذشته به سال 768 ) را در كتابهاى زير مىتوان پيدا كرد :
1 . الدرر الكامنة 2 / 2 247 ؛
2 . طبقات الشافعيّة الكبرى 6 / 103 ؛
3 . النجوم الزاهرة 11 / 4 93 ؛
4 . البدر الطالع 1 / 2 378 .
2 . اسنوى : ابوسالم ، محمّد بن طلحة بن محمّد قرشى نصيبى ، ملقّب به كمالالدين ، در فقه و شناخت مسائل اختلافى ، پيشوا و پيشتاز بود و با اصول عقايد و اصول فقه ، آشنايى كامل داشت و سرور بزرگ و باشكوهى به شمار مىرفت و از
هامش
( 1 ) . مرآت الجنان ، حوادث سال 652 .