چيزى را بر ما واجب ساخت ؛ اگر بر شما سخت و دشوار نمىآيد ، بدان وفا خواهيم كرد . ايشان گفتند : خير ! بر ما دشوار نيست ؛ ما آن را برگزيديم . پس وى شروع كرد و قرآن را از آغاز تا انجام - بدون آنكه سخنى را از آنچه شب گذشته بر زبان رانده بود ، تكرار كند - تفسير كرد و مردمان را از قوّت حفظ و فراوانى دانشش به شگفت آورد و متحيّر ساخت .
ابواحمد بن سكينه مىگويد : زمانى كه ابن صاحب ، رفض را در بغداد آشكار ساخت ، قزوينى ، شب هنگام ، نزد من آمد و با من وداع كرد و گفت كه روى به سرزمين خود دارد . گفتمش : تو در اينجا مرد پاكى هستى كه مردمان را [ از دانش خود ] بهرهمند مىسازى . پاسخ داد : به خدا پناه مىبرم از اينكه در شهرى بمانم كه آشكارا اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله را ناسزا مىگويند . سپس از بغداد بيرون شد و به سوى قزوين رفت . و اين آخرين بارى بود كه در بغداد حضور يافت . وى بزرگ و محترم ، در قزوين بماند تا از دنيا رفت .
رافعى در امالى مىنويسد : قزوينى سه روز در هفته ، مجالسى را براى عامّهء مردم برپا مىكرد كه يكى از آنها صبح روز جمعه بود . روزى در يكى از اين مجالس - كه روز دوازدهم محرّم سال 590 بود - طبق عادت ، به سخن گفتن دربارهء آيهء « فَإنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبيِ اللَّهُ لا إلهَ إلّا هو : اگر روى گرداندند ، بگو : خدا مرا بس است ، جز او معبودى نيست . » « 1 » پرداخت و گفت كه اين آيه از فرجامين آياتى است كه فرو فرستاده شده و آياتى را كه پس از اين آيه فرود آمده است ، ياد كرد و در اين باره به آيهء « الَيْومَ أكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي : امروز دين شما را برايتان كامل و نعمتم را بر شما تمام گردانيدم . » « 2 » و سورهء نصر و آيهء « وَ اتَّقُوا يَوْماً تُرْجَعُونَ فيهِ إلَى اللَّهِ : از روزى كه در آن به سوى خدا بازگردانده مىشويد ، بترسيد . » « 3 » اشاره كرد و سپس افزود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله
هامش
( 1 ) . توبه ( 9 ) / 129 .
( 2 ) . مائده ( 5 ) / 3 .
( 3 ) . بقره ( 2 ) / 281 .