اينان گوش فرا مىداد و مردمان نيز در اين مجالس حاضر مىشدند . حاكمى از سال 569 تا 580 در نظاميّهء بغداد ، تدريس كرد و سپس به شهر خويش بازگشت .
امام رافعى در امالى او را ياد مىكند و مىنويسد : حاكمى پيشوايى پرخير بود و در حفظ و گردآورى و نشر علوم دين ، به وسيلهء آموزش و موعظه و نگارش ، بهرهء فراوان داشت .
حافظ عبدالعظيم منذرى مىگويد : افراد بسيارى نقل كردهاند كه زبان وى همواره به ذكر خداى متعال و خواندن آيات قرآن ، مشغول بود .
وى در ماه محرّم سال 590 يا 589 از دنيا رفت . سبكى در شرح منهاج مىنويسد : ابوالخير در كتاب « حظائر القدس » شصت و چهار نام براى ماه رمضان ذكر كرده است . « 1 »
7 . سبكى
: شيخ ابوالخير ، احمد بن اسماعيل بن يوسف بن محمّد بن عبّاس قزوينى طالقانى ، پيشوا و صوفى و واعظ و ملقّب به رضىالدين ، از دانشمندان سرشناس است . وى در سال 511 يا 512 در قزوين ، چشم به جهان گشود و نزد على محمّد بن يحيى ، فقه بياموخت و از پدرش و از ابوعبداللَّه ، محمّد بن فضل فراوى و زاهر شحامى و عبدالمنعم بن قشيرى و عبدالغافر فارسى و عبدالجبّار خوارزمى و هبةاللَّه بن بسرى و وجيه بن طاهر و ابوالفتح بن بطى و ديگران ، در نيشابور و بغداد و شهرهاى ديگر ، احاديث بسيارى شنيد .
ابن قرشى و محمّد بن على بن ابىالنهد واسطى و موفّق ، عبداللّطيف بن يوسف ، و امام رافعى و ديگران از وى حديث شنيدند . مدّتى در شهر خود و زمانى در بغداد ، به تدريس پرداخت و سپس به شهر خويش بازگشت . بار ديگر به بغداد رفت و به تدريس در نظاميّه مشغول شد و كتابهاى بزرگى مانند : تاريخ حاكم و سنن ابىداوود و صحيح مسلم و مسند اسحاق و كتابهايى ديگر را روايت كرد و در مجالس متعدّد ، به املاى حديث پرداخت .
هامش
( 1 ) . طبقات الشافعيّه ( قاضى شهبه ) 2 / 8 .