شده است كه مردمان از ولايت على و اهل بيت پرسيده خواهند شد ؛ چرا كه خداى متعال پيامبرش را دستور فرمود كه براى رسالتش از مردمان اجرى جز مودّت خويشاوندانش نطلبد . معناى اين سخن چنين است كه خدا از مردم مىپرسد كه آيا ولايت ايشان را بدانگونه كه سزا بود و پيامبر صلى الله عليه و آله بدان سفارش كرده بود ، پاس داشتند يا آنكه آن را تباه و رها كردند ؟ بنابراين ، رعايت ولايت از آنان مطالبه خواهد شد و در صورت عدم رعايت ، تبعات آن به زيانشان خواهد بود .
گواه اين سخن ، حديثى است كه ابوالحسن على سفاقسى و سپس مكّى در « الفصول المهمّة » از كتاب « المناقب » ابوالمؤيّد خوارزمى از ابوبرزه - رضي اللَّه عنه - نقل كرده است . وى مىگويد : روزى پيرامون رسول خدا صلى الله عليه و آله نشسته بوديم كه حضرتش فرمود :
سوگند به كسى كه جانم به دست اوست ، آدمى در روز قيامت ، قدمى بر نخواهد داشت تا اينكه خدا - تبارك و تعالى - دربارهء چهار چيز از وى پرسش كند :
- از عمرش ، كه آن را در چه راهى به پايان رسانده است ؛
- از بدنش ، كه آن را چگونه فرسوده است ؛
- از دارايىاش ، كه آن را از چه راه بدست آورده و در چه كارهايى خرج كرده است ؛
- و از دوستى ما اهل بيت .
عمر پرسيد : نشانهء دوستى شما چيست ؟ پيامبر صلى الله عليه و آله دست بر سر على - كه در كنار حضرتش نشسته بود - نهاد و فرمود :
نشانهء دوستى من ، دوستداشتن اين مرد پس از من است . « 1 »
نيز در كتاب « الآل » اثر ابن خالويه - كه ابوبكر خوارزمى آن را در « المناقب » روايت كرده است - از بلال بن حمامه نقل شده است :
هامش
( 1 ) . جواهر العقدين 2 / 225 .