مبارك برخاست و ابن زياد را اجابت كرد و اين كار پست را به انجام رسانيد . سپس در ميان مردمان فرياد برآورد و آنان را در مسجد جامع ، گرد آورد و به منبر فراز شد و خطبهاى برخواند كه ذكرش حرام است .
پس از آن ، عبيداللَّه بن زياد جرير بن قيس جعفى را فراخواند و سر مبارك حسين و خاندان و يارانش را به دو سپرد . جرير بن قيس آن سرهاى مبارك را با خود به دمشق برد . جرير نيز خطبهاى خواند كه سراسرش دروغ و ناسزا بود . سپس سر را بياورد و در برابر يزيد نهاد و سخن ناشايستى بر زبان راند .
اين ماجرا را حاكم و بيهقى و بسيارى از مشايخ اهل نقل به طرق صحيح و ضعيف ، نقل كردهاند . اخطب الخطباء ، ضياءالدين ، ابوالمؤيّد ، موفّقالدين بن احمد خوارزمى نيز در كتابى كه دربارهء شهادت حسين در دو جلد گردآورده و هماكنون نزد من است ، اين رخداد را ياد كرده است .
شرح حال ابن وزير
العزّ ، ابوعبداللَّه ، محمّد بن ابراهيم بن على مرتضى بن هادى بن يحيى بن حسين بن قاسم بن ابراهيم بن اسماعيل بن ابراهيم بن حسن بن على بن ابىطالب حسنى يمانى صنعانى ، برادر هادىاى كه نامش در آينده مىآيد ، در حدود سال 765 چشم به جهان گشود . وى به شعر پرداخت و از همگنان پيش افتاد و كتاب « العواصم و القواصم في الذبّ عن سنّة أبيالقاسم » را در ردّ زيديّه نوشت و همان را در « الروض الباسم عن سنّة أبيالقاسم » خلاصه كرد . تقى بن فهد هاشمى نام او را در معجمش آورده است . « 1 »
- ابن صبّاغ مالكى
: وى مىنويسد : از كتاب « الآل » اثر ابن خالويه - كه ابوبكر خوارزمى « 2 » آن را در « المناقب » روايت كرده - از بلال بن حمامه نقل شده است :
هامش
( 1 ) . الضوء اللّامع لاهل القرن التاسع 6 / 272 .
( 2 ) . به نظر مىرسد در يادكرد كنيهء خطيب خوارزمى ، خطايى رخ داده است ؛ زيرا همان گونه كه گذشت ، كنيهء او ابوالمؤيّد است و ابوبكر كنيهء محمّد بن عبّاس خوارزمى ( 323 - 386 ) ، خواهر زادهء محمّد بن جرير طبرى و از اديبان عرب ، يا كنيهء شخص ديگرى است . ( مترجم )