حديث ، داراى مهارت باشد . « 1 »
ابن مردويه استاد كسى است كه برترين اسنادها در اصفهان ، به دو مىانجامد .
از سخن صاحب « تذكرة الحفّاظ » دريافتى كه گروهى از رهبران و پيشوايان سرشناس ( مانند ابن منده ) از ابن مردويه ، حديث روايت كردهاند . اعتقاد پژوهندگان سنّى اين است كه روايت يك راوى عادل از شخصى ، براى دلالت بر وثاقت آن شخص بسنده است .
حافظ ابن مردويه اصفهانى ، از مشايخ ابومطيع مدينى - كه برترين اسنادها در ميان اهل اصفهان ، به دو پايان مىپذيرد - است . اين سخنى است كه حافظ ذهبى در شرح حال ابومطيع بر زبان آورده است : ابومطيع ، محمّد بن عبدالواحد مدينى ( مصرىّ الاصل ) صحّاف و ناسخ بود و نود و چند سال زيست . برترين اسنادها در ميان اهل اصفهان ، به دو ختم مىشود . او از ابوبكر ، ابن مردويه ، و نقّاش و ابن عقيلِ باوردى و گروهى ديگر روايت مىكند . « 2 »
اين سخن ، به تنهايى ، نشانگر شأن و جايگاه و مرتبت بلند ابن مردويه است .
اعتماد حافظان اهل تسنّن به كتابهاى ابن مردويه
از ديگر امورى كه نشان دهندهء عظمت و جلالت ابن مردويه است ، اعتماد حافظان بزرگ به روايات و كتابهاى اوست ؛ مانند اعتماد آنان به مسلم و بخارى و همگنان آن دو .
ابن جزرى گفته است :
كتابهايى كه اين احاديث را از آنها نقل كردهام ، با حروفى كه نشانهء آنهاست ، رمز گذاردهام و در اين كار ، كوتاهترين روش را برگزيدهام ؛ بدين گونه كه براى صحيح بخارى ، نشانهء « خ » و براى صحيح مسلم ، نشانهء « م » و براى سنن ابوداوود ، نشانهء « د »
هامش
( 1 ) . تراجم الحفّاظ ؛ مخطوط .
( 2 ) . العبر فى خبر من غبر 3 / 348 .