و ليكن در متن كتاب سخنى از آن به ميان نمىآورد ، چنان كه در باب « الطاعة و العصيان » و « حسن الاتّباع » چنين است ، و برعكس بابهايى در فهرست ، مندرج نيست و ليكن در متن آمده است ، چنان كه در مورد باب « التشكيك » چنين شده است ، و يا اينكه ترتيب وقوع بابى در فهرست مغاير ترتيب وقوع آن در متن است ، چنان كه كيفيت وقوع باب « التنظير » اينگونه است ، و ليكن اين نسخه با نسخه « 1 » در خاتمه كتاب اختلاف دارد ؛ زيرا اين نسخه با گفتار او ختم مىشود ( كه اين عبارت است ) : « تمّ كتاب بديع القرآن المجيد به حمد اللّه سبحانه و حسن افضاله و صلواته على خير خلقه و آله ، و عدّة ابوابه مائة باب و ثلاثة ابواب » ، همانطوركه در آخر آن يادداشت مقابله با نسخه اصلى كه از آن استنساخ شده وجود دارد ، و در آخرش مهرى ثبت شده كه بر آن صورت وقفى به اين عبارت است : « هذا وقف سلطان الزّمان الغازى سلطان سليم خان ابن سلطان مصطفى خان عفا عنهما الرّحمن » ، و نسخه خطّى اصليى كه اين نسخه از آن عكسبردارى شده با خطّ واضح نوشته شده ، و موريانه آغازش را از بين برده است ، و به همين سبب كه خطش قديمى مىباشد ، و به قرن هفتم هجرى بازمىگردد ، ترجيح دادم آن را بر نسخههايى كه بعد از آن مىآيد ، مقدّم آورم .
نسخه « د »
رمز اين نسخه را به مناسبت اينكه منسوب به « دار الكتب المصريّة » مىباشد ، « د » نهادم .
اندازه آن 22 16 ، و تعداد سطرهاى ( هر برگ ) آن 19 سطر است ، و با قلم معمولى نوشته شده ، و در كتابخانه « دار الكتب المصريّة » به شماره 250 بلاغت ، محفوظ است ، اين نسخه به خطّ محمّد بن احمد بن شيبان نوشته شده ، و در هيجدهم ماه محرّم سال 707 ه . از كتابت آن فراغت يافته است ، اين نسخه با نسخهء خطّى كتاب « نهاية الايجاز فى دراية الاعجاز » تأليف رازى در يك مجلّد قرار داده شده ، و در اول اين مجموعه پس از نام بردن كتاب رازى ، اسم بديع القرآن چنين آمده : « و فيه ايضا بديع القرآن الّذى هو تتمّة الاعجاز لابن ظافر رحمه اللّه » اين نسخه داراى 353 برگ است .
و در آغاز نسخه « بديع القرآن ، فهرستى براى بابهاى كتاب وجود دارد ، و تعداد بابهاى آن 109 باب است ، و ليكن در برگ 2 ( صفحه 2 ) مقدّمه آمده است كه تعداد ابواب 108 باب مىباشد ، و در آخر آن ، اين عبارت وارد شده است : « تمّ كتاب بديع القرآن على يد العبد الضعيف محمد بن احمد بن شيبان فى ثامن عشر المحرّم سنة سبع و سبعماتة فى المدرسة الضيائيّة » ، همان گونه كه در پايان آن يادداشت مقابلهاى وجود دارد به اين عبارت : « قوبل و للّه الحمد و صحّ بعض الصّحّة » ، و بههرحال آنچه بر اين نسخه ملاحظه نمودم ، خطّ زيبا و عبارت صحيح آن است ، كه دلالت دارد بر