15541 عنه عليه السلام : أما إنّكُم سَتَلقَونَ بَعدِي ثَلاثاً ، ذُلّاً شامِلًا ، وسَيفاً قاتِلًا ، وأثَرَةً يَتَّخِذُها الظالِمونَ علَيكُم سُنّةً ، فَسَتَذكُروني عندَ تِلكَ الحالاتِ ، فَتَمَنَّونَ لو رَأيتُموني ونَصَرتُمونِي وأهرَقتُم دِماءَكُم دُونَ دَمي ، فلا يُبعِدُ اللَّهُ إلّامَن ظَلَمَ . « 1 »
15542 عنه عليه السلام : اعلَمُوا أنَّكُم إنِ اتَّبَعتُم طالِعَ المَشرِقِ سَلَكَ بِكُم مَناهِجَ الرسولِ صلى الله عليه وآله ، فَتَداوَيتُم مِن العَمى والصَّمَمِ والبَكَمِ ، وكُفِيتُمُ مَؤونَةَ الطَّلَبِ والتَّعسُّفِ ، ونَبَذتُمُ الثِّقلَ الفادِحَ عنِ الأعناقِ ، ولايُبعِدُ اللَّهُ إلّا مَن أبى وظَلَمَ . « 2 »
15543 كنز العمّال عن جُندَب : لمّا فارَقَتِ الخَوارجُ عليّاً خَرَجَ في طَلَبِهِم وخَرَجنا مَعهُ ، فانتَهَينا إلى عَسكرِ القَومِ فإذا لَهُم دَوِيٌّ كَدَوِيِّ النَّحلِ مِن قِراءةِ القرآنِ ، وإذا فيهم أصحابُالنَّقباتِ وأصحابُالبَرانِسِ ! فلمّا رَأيتُهُم دَخَلَني مِن ذلكَ شِدّةٌ فَتَنَحَّيتُ فَرَكَزتُ رُمحِي ونَزَلتُ عن فَرَسي ووَضَعتُ بُرنُسي فَنَشَرتُ علَيهِ دِرعي وأخَذتُ بمِقوَدِ فَرَسِي فقُمتُ اصَلِّي إلى رُمحِي وأنا أقولُ في صَلاتي : اللّهُمّ ، إن
شرح
15541 امام علي عليه السلام : بدانيد ، كه بزودى پس از من با سه چيز روبه رو مىشويد : خوارى وذلّتى همه گير وشمشيرى كُشنده وانحصار طلبي وتبعيضى كه ستمگران دربارهء شما در پيش مىگيرند . در چنان شرايطى به ياد من خواهيد افتاد وآرزو خواهيد كرد كه اى كاش مرا مىديديد وياريم مىداديد وخونتان را در راه من مىريختيد . وخدا جز ستمگر را از رحمت خود دور ندارد .
15542 امام علي عليه السلام : بدانيد ! اگر از كسى كه از مشرق ظهور مىكند پيروى كنيد ، بيگمان شما را به راههاى پيامبر خدا صلى الله عليه وآله ببرد واز كورى وكرى وگنگى شفا يابيد واز زحمتِ طلب وكجروى بىنياز وآسوده گرديد وبار سنگين وسخت را از گردنهاى خويش فرواندازيد . وخداوند جز كسى را كه نافرمانى وستم كند [ از رحمت خود وخير وخوبى ] دور نگرداند .
15543 كنز العمّال - به نقل از جندب - : چون خوارج از على جدا شدند ، حضرت در طلب آنها بيرون رفت وما نيز همراه ايشان رفتيم .
وقتي به اردوگاه آن جماعت رسيديم ، ديديم بر اثر تلاوت قرآن ، از ميانشان همهمهاى ، مانند همهمهء زنبوران در كندوى عسل ، بلند است . در ميانشان افرادى بودند كه دامن وكلاهْ بركى ( جامهء زاهدان ) داشتند ! چون اين وضع را مشاهده كردم ، دلم گرفت وبه كنارى رفتم ونيزهام را به زمين فرو بردم واز اسبم پياده شدم وكلاه بركى خود را برداشتم وزرهم را روى آن پهن كردم وافسار اسبم را گرفتم وبه سوى نيزهام به نماز ايستادم ودر نمازم مىگفتم : بار خدايا ! اگر جنگ با اين قوم
هامش
( 1 ) . كتاب الغارات : 2 / 492 .
( 2 ) . الكافي : 8 / 66 / 22 .