( براى اجل شخصيت قائل شده و آن را انسانى تصوير كرده كه تيرش به خطا نمىرود . )
كنايه :
گردند از پى طمع خود به گرد مرد * چون يافتند روى بپوشند از جفا ( ب 140 )
( روى پوشاندن كنايه نزديك و آشكار از پنهان شدن است . )
نديد از رنج كس روى گشادى * نجست از وى به حيلت هيچ دانا ( ب 182 )
( گشادهرويى كنايه نزديك و آشكار از تبسم و خوشخلقى است . )
گرفتم دوست بسيارى و پيوند * كه دندانشان كَنَد از سر خداوند ( ب 369 )
( دندان از سر كندن كنايه نزديك و آشكار از نابود كردن است . )
آنكس كه عار داشت كه بر خاك پا نهد * بر خاك رو نهاد و از آن حشمت آرميد ( ب 416 )
( روى بر خاك نهادن كنايه نزديك و آشكار از مردن است . )
ليك بر امر خدا نرمست گردنهاى ما * نيست بر امر خداوند جهان كس را مزيد ( ب 458 )
( نرم بودن گردن كنايه نزديك و آشكار از مطيع بودن است . )
منم اينك على پرسيد از من تا خبر گويم * برون آييد دامن بر ميان در عرصه هيجا ( ب 526 )
( دامن بر ميان زدن كنايه نزديك و آشكار از آماده شدن است . )
به گاه جنگ هست ايمن كفلهاى سمند ما * و گر زخمى رسد بر سينه و گردن بود يا سر ( ب 529 )
( مصراع اول كنايه نزديك و آشكار از فرار نكردن و پشت نكردن به ميدان جنگ است . )
عجز من چون عجز آن كس شد كه او معذور نيست * زود برخيزم بدين تدبير و دامن برزنم ( ب 649 )
( دامن بر زدن كنايه نزديك و آشكار از آماده شدن و همت كردن است . )