« وبعضي از مردمان هستند كه سخنان آنها بسيار زيبنده وفريبنده وبراي زندگى دنيا خوشايند ونيكوست ، وچون سخن گويند خدا را بر صدق مدّعاى باطني ودل خود گواه مىگيرند ، در حالي كه دشمنترين وسرسختترين دشمنان به اسلام وقرآنند . وچون پشت كنند ، ( واى پيامبر ) از نزد تو بروند ، آنچه در توان دارند براي فساد در روى زمين ، واز ريشه برانداختن نسل مردم ، وخراب كردن منافع وزراعت ودرختان به كار برند ، وخداوند فساد را دوست ندارد ، وچون به آنها گفته شود : از خدا بپرهيز ! چنان مقام شخصيّت طلبي وعزّت أو را به گناه درگيرد ، وباد غرور در سر بدواند ، كه هيچ جايگاهى جز جهنّم وآن محلّ پست وسوزاننده براي آنان بهتر نباشد » .
دربارهء علىّ بن أبي طالب نازل شده است . سَمُرةُ بن جُنْدُب قبول نكرد ، معاوية دويست هزار درهم داد ، سَمُرَة قبول نكرد ، معاوية چهارصد هزار درهم داد ، سَمُره قبول كرد . « 1 »
بارى اين تغيير تاريخ همان نهايت مرحلهء سوّم از مراحلى بود كه دست استعمار عملي كرد ، وبدون هيچگونه اطلاع قبلي مردم ، وبا فوريّتى هر چه تمامتر ، به طورى كه دو مجلس را در هم إدغام نمودند ، تا در فاصلهء بين دو مجلس كه طبعاً موجب اطّلاع مردم مىشود شورشى بر پا نكنند ، وقيام وإقدامي در منع اين قطعنامه صورت نگيرد ، اقدام به اين عمل نمودند
هامش
( 1 ) « . الغدير » ج 2 ، صد 101 ، از « تاريخ طبري » ج 5 ، ص 229 ، و « كامل بن أثير » ج 3 ، ص 117 ، و « شرح أبى أبي الحديد » ج 2 ، ص 24 .