مى خواندند .
تاريخ جز تكرار حوادث واقعه چيزى نيست ، واگر ما بخواهيم وضع دربار معاوية را تماشا كنيم ، به همين مجلسين سنا وشوراى ملّى وسناتورها ووكلاى شورا نظر كنيم ، اين آينه كاملًا حكايت از آن چهره مىكند . معاوية فرستاد نزد سَمْرَة بن جُنْدُب وپيام داد : يكصد هزار درهم مىدهم تا براي مردم روايت كنى كه آيهء قرآن :
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
« 1 » « بعضي از مردم هستند كه به جهت به دست آوردن رضاى خدا ، جان خود را مىدهند وبه خدا مىفروشند ، وخداوند به بندگان خود مهربان است » دربارهء ابن ملجم مرادي كه شقىترين كسى از قبيلهء مراد بوده است ، نازل شده است . وآيهء :
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ * وَإِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ * وَإِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهادُ
» « 2 »
هامش
( 1 ) آيهء 207 ، از سورهء 2 : بقره
( 2 ) آيات 204 تا 206 ، از سورهء 2 : بقره .