زنا .
فراخكار : دولتمند . فراخروزى . پرنعمت .
فرخج : زشت . نازيبا . كريه . ناخوش .
فرشتوك : پرندهيى كه آن را « پرستو » نيز ميخوانند .
فرشتهء كرّوبى : ملائكهء مقرّب درگاه الهى .
فقاع : مويز آب . شراب خام ( از جو ) . آبجو .
فنك : گونهيى روباه كوچكاندام با پوست قرمز كه از پوستش بالاپوش فرآهم ميآورند .
فوطه : لنگ . پارچهيى ظريف كه به جاى شلوار به دور كمر وكفل پيچند .
قارورة : ظرفى از شيشه به شكل مثانه كه در آن بول كنند .
قاهر : چيره . غالب . قهركننده .
قبض : واحدى به اندازهء يك پنجهء دست . چوب گردهدار .
قبّه : برآمدگى به شكل دايره . هر برآمدگى گنبدى شكل . گنبد .
قحف : كاسهء سر آدمي .
قردوانى : بافتنيى منسوب به قردوان . كسان أهل قردوان را نيز قردوانى مينامند .
قرطه : آويز كه براي زينت از گوش يا گردن آويزند .
قرعه : ظرف . توشهدان . انبان . هر ظرف به شكل كدو تنبل .
قرفه : درختى كه آن را دارچينى نيز نامند .
قرنفل : گلى كه آن را ميخك نيز نامند .
قزّ : ابريشم خام . گونهء پست ابريشم .
2 قىشا : نام درختى كه به شب ميدرخشد . به نظر ميرسد كه اين اسم « قشىسا » يا « كشىسا » به معنى همانند پوست مار درخشان باشد كه صفت جايگزين موصوف شده است .
قشور : دارويى كه زنان براي روشن كردن رنگ پوست به روى مالند .
قصب : هر نباتى كه ميان ساق أو تهى باشد .
نى ؛ گونهيى جامه كه از كتان يا كتان وابريشم دوزند .
قضيب : شاخ درخت . نى .
قميص : پيرهن وتنپوش از پارچهء پنبهيى .
قوصره : زنبيل . سبد .
كاردو : شكوفهء نخستين نخل ( : درخت خرما ) كه ميوهء نخل از ميان آن در ميآيد .
كاشم : گياهى است كوهى وجنگلى كه ميوهاش بويى نسبة خوش دارد وبه عنوان يك دارو مصرف ميشود . گونهيى از انجدان .
كأمه : هرگونه گياه ( خاصّه علفى ) بدبو .
كاهن : متصدّى أمور بتكده . ساحر . غيبگو .
كبريت : گوگرد كه غالبا همراه دود از دهانه يا منافذ كوههاى آتشفشان متصاعد ميشود .
چوبهاى باريك ونسبة بلند كه نوك آنها به گوگرد آغشته است وبراي افروختن آتش به كار ميرود .
كپى : بوزينه . ميمون . شادى .
كتان باريك : پارچهء كتان ( نخى ) نازكبافت .
كحلى : سرمهيى رنگ . به رنگ سياه .
تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — صفحة 150
مساهمون: مؤلف مجهول
ص١٥٠