1 مرصّع : به نگينها ونقشهاى رنگين تزيين شده .
مرطبان : ظرف شيشهيى ( وبعضا سفالى ) كوچك .
مروحه : بادزن . بادبزن .
مزود : توشهدان . ظرف نگهدارى توشه وخوراك .
مزوّره : غذايى كه بيماران را دهند .
مزيدن : خوردن . نوشيدن . چشيدن .
مسرف : تجاوزكار . خطاكار . زيادهروى كننده .
مسمار : ميخ ( چوبى ، فلزّى ) .
مشتغل : داراى اشتغال . مشغول به كار .
مشك : مادّهء سياه معطّرى كه از كيسهء زير شكم جانورى شبيه به آهو به دست ميآيد .
مصحف : كتاب . كراسه . صفحههاى كاغذ به هم دوخته .
مصرف : اصرافكار . زيادهخواه . بىمبالات در مصرف كردن . زياد صرف كننده . زيان رساننده .
مصطكى : صمغى زردرنگ شبيه به كندر وخوشبو كه با شكافتن ساقهء درختچهيى به همين نام استحصال ميشود .
مضاعف : گلهايى كه دمگل آنها از ميان گلبرگها رشد كرده وشكوفه ميكند . گل دو طبقه .
مطرح : كيسهيى كه شكارچيان ، صيد را پس از شكار در آن نگهميدارند . گونهيى فرش وزيرانداز .
مطهره : ظرفى كه به آب درون آن طهارت كنند .
إبريق . آفتابه .
معجب : متكبّر . خودپسند . مغرور . صاحب عجايب .
معرض : روى برگرداننده . رويگردان شونده .
اعراض كننده .
معمول : رفتار كننده به قاعدهء مرسوم .
مفرش : آنچه بر روى زمين يا روى چيزى ( تخت ، سكّو ) فرش كنند . آنچه آن را بگسترانند . پارچهيى نسبة بزرگ كه رختخواب در آن پيچند .
مفضل : بخشنده . فزونى دهنده . فضل كننده .
مفلوجى : بيمارى ( از جمله پيرى ) كه موجب سست شدن أعضاء بدن ، خاصّه دست وپا ، ميشود .
مقامر : قماركننده . قمارباز .
مقبل : صاحب ودارندهء اقبال . نيكبخت .
دولتيار .
مقتدا : آنكه ديگران به أو اقتدا كنند . آنكه مردمان پيرو أو ميشوند . پيشوا .
مقدّم : مرجّح . پيش كرده شده . برتر .
مقفل : بسته شده . قفل شده .
مقلّدى : عمل تقليد . به مسخره رفتار وكردار وگفتار كسى را تقليد كردن . دلقكى .
مكّار : ( مرد ) پرمكر . حيلهگر . فريبنده . محيل .
مكّاره : ( زن ) پرمكر . حيلهگر . فريبنده . محيل .
مكرّم : گرامى داشته شده . معظّم . عزيز .
منكر : ناروا . قبيح . ناشايست . بد .
مورد : درختچهيى زينتى با گلهاى خوشبو كه مصرف دارويى نيز دارد .
تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — صفحة 153
مساهمون: مؤلف مجهول
ص١٥٣