زيره : دانهيى است خوشبو كه به جهت عطر آن در پختنى ريزند ومصرف دارويى نيز دارد .
ژاله : تگرگ . يخچه . توسعا به معنى باران است .
ساباط : آنچه بر فراز رهگذر برافرازند تا راهگذاران از تابش آفتاب وباران وبرف در أمان باشند .
ساج : درختى است بس بلند وستبر وچوب آن سياهرنگ كه به كار ساختن كشتى وأثاثه ميآيد .
ساروج : تركيبي از آهك وخاكستر براي به كار بردن در بنّايى .
سبست : اسپست . يونجه .
سبستان : درختچهيى با چوب سخت كه در ساختن أشياء چوبى هنرى به كار ميرود . ميوهء آن دانهيى است به اندازهء گردو وبلوط كه از ميان آن شيرهيى به دست ميآيد كه مصرف دارويى دارد .
سپندان : خردل .
ستر : پارچه وپردهيى كه با آن تن را بپوشانند .
سداب : گياهى سخت متعفّن كه براي دور كردن حشرات از محلّ از آن استفاده ميشود ومصرف دارويى نيز دارد .
سدر : درختى كه آن را كنار نيز مينامند . ميوهء آن به بزرگى تقريبا سنجد ، وساييدهء برگ آن نيز ، مصرف دارويى دارد .
سراج القطرب : درختى كه به شب ( خاصّه اگر هوا نم باشد ) ميدرخشد . درخت شبتاب .
سرطان : خرچنگ .
سرو : شاخ حيوان . شاخ چارپايان . شاخكهاى كژدم .
سره : خالص .
سعتر : گياهى خوشبو كه آن را مرزه نيز خوانند .
سعد : بيخ ( ريشه ) گياهى است خوشبوى ، نام ديگرش مشك زيرزمينى است .
سفرجامه : وسايل خواب وزيرانداز سفري .
سفط : جامهدان . سبد جامه .
سقمونيا : گياهى از گونهء پيچكها كه دانههاى آن مسهلى قوى است .
سكرچه : ظرفى كوچك كه نانخورش در آن گذارند .
سكره : كاسه وپيالهء سفالين يا شيشهيى .
سلاحور : شخص مسلّح . كسى كه سلاح دارد .
كسى كه سلاح به كار ميبرد .
سلّه : زنبيل وسبد كه عموما از شاخههاى باريك ( تركه ) ويا از برگهاى دراز وباريك گياهان بافند .
سنا : گياهى كه برگ آن وميوهاش نيز به عنوان يك مسهل مصرف دارويى دارد .
سندروس : صمغى كه از درخت سرو كوهى يا ساج گيرند . خشك شدهء سندروس به رنگ زرد كهربايى است واز آن در پختن روغن كمان استفاده ميكردند .
سنگ افسان : سنگى كه بدان كارد وشمشير تيز كنند .
سنگ راست كننده : آنكه به تفريح ومسابقه به
تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — صفحة 147
مساهمون: مؤلف مجهول
ص١٤٧