ضياع : زمين وآب ودرخت رويهم . قريه .
آبادي . عقار .
طاس : كاسه وپيالهء فلزّى كه در آن چيزى آشامند .
طبله : صندوقچه وسبد محكم بافته كه در آن ادويههاى بويناك نهند .
طرّار : دزد . كيسهبر .
طلحت : گياهى با ساقهيى نازك ورونده كه گونهيى از آن را اقاقيا گويند .
طلق : پنبهء كوهى . پنبهء نسوز .
طنبور : گونهيى ساز زهى .
طوّاف : دورهگرد . آنكه به جهت شغل در شهرها وكويها گردد .
طوبى : نام درختى است در بهشت .
طونايا : چنانكه در متن آمده نام درخت انجير است . در عربى « تين » به معنى انجير است .
ظرايف : خوشطبعى ، سبكروحى . مزاح .
ظريف : ( آدمي ) سبكروح . خوشطبع .
خوشروى . خوشپوش . ( شئ ) دست ساخت هنرى . دست ساخت نازكارى شده .
عاقّ والدين : سركش ونافرمان نسبت به والدين . نفرينشدهء پدر ومادر .
عزايم : افسونها . وردها . آنچه براي احضار جنّيان وپريان خوانند .
عزيمت : افسون . ورد . تعويذ .
عسلى : آب نيشكر خشكشده .
عفن : گنديده . تباه شده . متعفّن . بدبو .
عقار : به معنى ضياع است .
عقعق : پرندهيى همچون كلاغ كه صدايش « عقعق » به گوش ميرسد .
علّيين : جايى در آسمان هفتم .
عمل خسيس : شغل پست . شغل بىارزش .
شغل بىاهميّت .
عمود : گرز . گونهيى سلاح با دستهيى كه سر آن دسته برآمده وسخت باشد . شاهين ترازو .
عنّاب : ميوهء درختى است شبيه به درخت سدر ، همانند سنجد ، كمي شيرين ، با رنگى سرخ تيره .
غايط : رودگانى آدمي .
غل : طوق . زنجير . گردنبند .
غليظ : ستبر . سفت . درشت .
غليظ طبع : درشتخو . سنگدل . بيرحم .
سختخشم .
غمّاز : آنكه بسيار غمز كند .
غمز كردن : سخنچينى كردن . نمّامى كردن .
تهمت زدن . چغلى كردن .
فاجر : تبهكار . زناكار .
فاخته : پرندهيى خاكسترىرنگ با طوقى سياهرنگ در گردن وسخت ديرآشنا . آن را « كوكو » نيز مينامند .
فاسق : به معنى فاجر است .
فاضل آمدن : بيشتر شدن . افزون شدن . زيادة آمدن .
فجاء : ناگهانى . مرگ به علّت سكته .
فجور : تبهكارى . فسق . رويگردانى از صلاح .
تنكلوشا ( ملحق : مدخل منظوم واحكام علم النجوم للخجندى ) — صفحة 149
مساهمون: مؤلف مجهول
ص١٤٩