كلام معلوم مىگردد . بدر الدين زركشى ، مىگويد : « همين تسهيم و توشيح است كه ابن وكيع « 1 » آن را « مطمع » ناميده است ؛ زيرا صدر آن ، شنونده را به طمع و ياد ذيل آن مىاندازد . و اين نوع سخن و كلام از عجايب بيان و بدايع و شگفتيهاى كلام است » « 2 » . از جمله مثالهاى اين مورد ، يكى آيهء ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ « 3 » است كه قبلا ذكر آن گذشت . مثال 2 : آيهء شريفهء : وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ « 4 » .

« ايغال » از بزرگترين ابواب بديع است . و آن عبارت است از : ختم سخن به جمله و عبارتى كه علاوه بر معناى اصلى كلام ، نكته‌اى را برساند ؛ به طورى كه كلام بدون آن نيز ، تمام و خاتمه يافته باشد . « ايغال » مأخوذ از « أوغل فى البلاد » است كه در هنگام پيشروى و مسافرت در شهرها و كشورهاى مختلف و دور شدن از محل سكونت و زياده‌روى در آن ، گفته مىشود « 5 » بنابراين ، ايغال به‌منزلهء كلام تأكيدى مبالغه‌آميز است ؛ مانند آيهء شريفهء : أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ « 6 » كه تحقيقا معنى كلام در جمله فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ كامل شده