گوشت سرخ شده در شكنبه آماده كنند .
المَرْضُوم - « بَيْتٌ مَرْضُومٌ » : خانهء ساخته شده از سنگ .
المُرْضِي - [ رضو ] : قناعت پيشه ، مستحب ، كافى .
المَرْضِيّ - [ رضو ] : « شيءٌ مَرْضِيّ » : چيز رضايتبخش ، مورد رضايت .
مَرَطَ - - مَرْطاً الشَّعْرَ أو الرِّيشَ : موى يا پر را كند ، - ه : آن را پاره كرد ، - مَرْطاً و مُرُوطاً الرّجُلُ : شتاب كرد ، - فلاناً : او را جا و مكان داد .
مَرِطَ - - مَرَطاً : كم مو شد .
مَرَّطَ - تَمْرِيطاً [ مرط ] الشعْرَ أو الرِّيشَ : موى يا پر را كند ، - الثوبَ : آستينهاى جامه را كوتاه كرد و آن را به صورت نيم تنه در آورد .
المِرْط - ج مُرُوط : جامهء ندوخته ، عباى پشمى و روپوش .
المَرْطَى - « فرسٌ مَرْطَى » : اسب تندرو .
المَرْطَاء - مؤنث ( الأَمْرطَ ) است ؛ « شجرةٌ مَرْطَاء » : درخت بىبرگ .
المِرْطَاب - [ رطب ] : دستگاه رطوبت سنج و نام ديگر آن ( ميزان الرطوبة ) يا هيگرومتر است .
المُرَطَّبَات - [ رطب ] : آب ميوه و مانند آن از نوشيدنيها .
المَرْطَبَان - ظرفى كه براى نگهدارى دارو و يا رُب و مانند آن استفاده كنند .
مَرَعَ - - مَرْعاً رأْسَه بالدهن : سر خود را روغن مالى كرد ، - شَعْرَه : موى خود را افشان كرد . ، - - مَرَاعَةً المكانُ : زمين سر سبز و پر بار شد .
مَرِعَ - - مَرَعاً الرجُلُ : در ناز و نعمت افتاد ، برخوردار شد ، - المكانُ : جاى سبز و بارور شد .
مَرُعَ - - مَرَاعَةً الرجُلُ : متنعّم و برخوردار شد .
المَرْع - ج أَمْرُع و أَمْرَاع : علف و گياه .
المَرِع - « رجُلٌ مَرِعٌ » : شخصى كه بدنبال گياه و علف باشد .
المَرْعَى - [ رعي ] : مص ، - ج مَرَاعٍ : گياه و علف ، چراگاه .
المَرْعَاة - [ رعي ] : چراگاه ، مرتع .
المُرَعْبَب - [ رعب ] : روغنى كه از آن چربى تراوش شود .
المُرْعَة - پيه و چربى ، - ج مُرَع و مِرْعان :
( ح ) : پرنده اى بسان كبك است ( آبچليك ) .
المُرَعَة - ج مُرَع و مِرْعان ( ح ) : مرادف ( المُرْعَة ) است .
المِرْعِزُّ - [ مرعز ] : كرك بز ، پشم نرم .
المَرْعِزَّى - [ مرعز ] : مرادف ( المِرْعِزّ ) است .
المِرْعِزَّى - [ مرعز ] : مرادف ( المِرْعِزّ ) است .
المَرْعِزَاء - [ مرعز ] : مرادف ( المِرْعِزّ ) است .
المُرْعَش - [ مرعش ] ( ح ) : كبوتر سفيد رنگ كه در هوا مىچرخد .
المَرْعَش - [ رعش ] ( ح ) : مرادف ( المُرْعش ) است .
المُرْعَوِي - [ رعو ] : كسى كه از جهل و نادانى باز ايستد .
المَرْعِيّ - [ رعي ] : آنچه كه چريده شده و يا چريده مىشود ؛ « مَرْعِيُّ الإِجراء » مورد اقدام قرار گرفته ، باجراء در آمده .
مَرَغَ - - مَرْغاً البعيرُ : شتر بزاق دهان خود را بيرون ريخت ، - الحيوانُ العشبَ : ستور گياه را خورد ، - فى العشبِ : ستور در ميان علفها ماند تا بچرد .
مَرِغَ - - مَرَغاً عِرْضُه : آبرويش لكه دار شد .
مَرَّغَ - تَمْرِيغاً و تَمْرَاغاً [ مرغ ] ه في التراب : آن را به خاك ماليد ، - العِرْضَ : آبرويش را لكه دار كرد ، - رأسَه : سر خود را روغن بسيار ماليد .
المَرْغ - مص ، آب دهان .
المَرِغ - من الشَّعْر : موى بسيار روغن پذير .
المَرْغَاء - مؤنث ( الأمْرَغ ) است .
المِرْغاة - [ رغو ] : كفگير .
المَرْغَة - اسم مرة از ( مَرَغَ ) است ، باغچه ، گلستان .
المُرَغَّف - [ رغف ] : « وجه مُرَغَّف » : چهره و صورت كلفت .
المَرْغَم - ج مَرَاغِم [ رغم ] : بينى مرادف ( المَرْغَم ) است .
المَرْغَمَة - ج مَرَاغِم [ رغم ] : ناپسندى ، اكراه و ناچارى .
المَرْغُوب - [ رغب ] : مفع ؛ « غيرُ مَرغُوبٍ فيه » نامرغوب ، « شخصٌ غيرُ مرغوب فيه » : كسى كه حضور او در شهرى مورد قبول نيست ، نامطلوب .
المِرْفَاع - [ رفع ] ( اع ) : دستگاه مسافت سنج پرش اسلحه گرم ، جرثقيل .
المِرْفَال - [ رفل ] من الرجال : مردى كه با ناز و تكبر راه رود و همين كلمه براى زن نيز به كار مىرود .
المُرْفَأ - ج مَرَافِئ [ رفأ ] من البحر : بندر .
المَرْفَأ - ج مَرَافئ [ رفأ ] من البحر : بندر و لنگرگاه كشتى .
المُرْفِخ - [ رفخ ] : « رغيفٌ مُرْفِخٌ » : نان ناخنى .
المُرْفَد - ج مَرَافِد [ رفد ] : كمك و يارى .
المَرْفَد - ج مَرَافِد [ رفد ] : مرادف ( المُرْفَد ) است .
المِرْفَد - ج مَرَافِد [ رفد ] : قدح بزرگ .
المِرْفَشَة - [ رفش ] : بيل .
المَرْفِض - ج مَرَافِض [ رفض ] من الوادي :
مجراى آب در ميان دره .
المَرْفَع - [ رفع ] عند المسيحيِّين : عيد روزهء مسيحيان .
المِرْفَع - [ رفع ] : آنچه بوسيلهء آن چيزى را بردارند و بلند كنند ، جرثقيل .
المِرْفَعَة - ج مَرَافِع [ رفع ] : دستگاه بالا بر ، ديلم .
المُرْفَق - [ رفق ] : مفع ؛ « مُرْفَقٌ به » : پيوست آن .
المُرْفِق - [ رفق ] : آنكه كفايت هر كارى را داشته باشد .
المَرْفَق - ج مَرَافِق [ رفق ] : آنچه كه با آن بالا روند ، - ( ع ا ) : آرنج انسان .
المَرْفِق - ج مَرَافِق [ رفق ] : آنچه كه از آن بهره مند شوند .
المِرْفَق - ج مَرافِق [ رفق ] ( ع ا ) : مرادف ( المَرفَق ) و به معناى آرنج است ، آنچه كه بوسيله آن بالا روى ، بالش .
المِرْفَقَة - [ رفق ] : بالش .