علمي « كنگرهء علمى ؛ » مؤتمر سِيَاسِى « :
كنفرانس سياسى .
المُؤَثَر - [ أثر ] : تحريك كنندهء عاطفه و تأثير كننده در نفس ، نافذ و نفوذ كننده .
المَأْثُرَة - ج مَآثِر [ أثر ] : بزرگى و كرم ، كار نيكو .
المَأْثَرَة - ج مآثِر [ أثر ] : مرادف ( المأثُرة ) است .
المُؤَثَّل - [ أثل ] : داراى اصالت خانوادگى و بزرگوارى هميشگى .
المُؤْجِر - [ أجر ] : موجر ( اجاره دهنده ) .
المُؤَجِّر - [ أجر ] : موجر ( اجاره دهندهء مسكن ) .
المَأْثَم - ج مآثِم [ أثم ] : گناه .
المَأْثَمَة - ج مَآثِم [ أثم ] : گناه .
المَأْثُور - [ أثر ] : مفع ؛ « الحديث المَأْثُور » :
حديث روايت شده و منقول از زمانهاى دور ؛ « السيف المأثور » : شمشير قديمى كه به ارث رسيده باشد .
المَأْخَذ - ج مَآخذ [ أخذ ] : روش ، جا و زمان و روش گرفتن ؛ « قريبُ المأخذ » : مأخذ آسان ، كم بود يا عيبى كه به كسى يا به چيزى گرفته شود ؛ « لَا مَأْخَذَ عَلَى ذلك » :
عيبى ندارد ، - « الكَهْرَبَائيّ » : دستگاه اتصال برق ، « المَآخِذ » : شكارگاه ؛ « مآخذ اللُّؤْلؤ في الخليج » : محل شكار و بدست آوردن مرواريد در خليج ، منابع درسى ؛ « مَآخذ الكتابِ » : منابع و مصادر كتاب .
المُؤْخِر - ج مَآخِر [ أخر ] : گوشه چشم از طرف گيجگاه .
المُؤَخَّر - [ أخر ] : « مُؤَخَّرُ الشيء » : پشت و عقب چيزى ؛ « مُؤَخَّرُ السفينة » : عقب كشتى ، « مُؤَخَّراً » : بتازگى ، اخيراً .
المُؤَخَّرَة - [ أخر ] : « مُؤَخّرة الشيء » : مرادف ( مُؤخَّرُه ) است .
المَأْخُوذ - [ أخذ ] بكذا : گرفتار غم آن ، محو به آن ؛ « مأخوذ من كذا » : از آن گرفته و اقتباس شده است .
مَأَدَ - - مَأْداً [ مأد ] : در فراخ نعمت قرار گرفت ، - النَّبَاتُ او الشجرُ : گياه تكان خورد و سيراب شد .
المَأْد - [ مأد ] : مص ، چيز نرم و تازه و رسيده .
المُؤَدَّى - [ أدي ] : مرادف ( المعنى ) است .
المُؤَدَب - [ أدب ] : معلم و مُربِّي .
المُؤَدَّب - [ أدب ] : با فرهنگ و تعليم يافته ، مرادف ( المهذَّب ) است .
المَأْدَبَة - ج مَآدِب [ أدب ] : ميهمانى با دعوت قبلى و يا براى عروسى ؛ « اقَامَ مَأدُبَةً على شَرَفِ فلان » : به افتخار فلان ميهمانى بر پا كرد .
المَأْدَبَة - ج مَآدِب [ أدب ] : مرادف ( المأدُبَة ) است .
المَأْدُوم - [ أدم ] : « خبزُ مَأْدُومٌ » : نان كه با آن كنجد يا خشخاش و مانند آن مخلوط نمايند .
المِئْذنَة - ج مَآذِن [ أذن ] : جايگاه أذان ، گلدسته يا منار .
المَأْذُون - [ أذن ] : كسى كه گواهينامهء تحصيلى در علوم عالى بدست آورد ، و در نزد مسلمانان كسى كه اجازهء عقد و ازدواج دارد ، - له : چيزى كه براى او مُجاز و مباح است .
المَأْذُونِيَّة - [ أذن ] : اجازه ، پروانهء علوم عالى .
المُؤْذِي - [ أذي ] : آزار دهنده ( موذى ) .
المَأْرَب - ج مَآرِب [ أرب ] : نيت ، رغبت ، نيازمندى .
المَأْرَبَة - ج مَآرِب [ أرب ] : مرادف ( المَأْرَب ) است .
المُؤَرِّخ - [ رخ ] : تاريخنويس .
المُورْنب - [ أرنب ] : « نسيجٌ مُؤَرْنَبٌ » :
پارچه اى كه در بافت آن موى خرگوش به كار رفته باشد .
المُؤَرْنَبَة - [ أرنب ] من الأَراضي . زمينى كه در آن خرگوش بسيار باشد .
المُؤَرْنِبَة - [ أرنب ] من الأَراضي : مرادف ( المُؤَرْنَبَة ) است .
المَأْرُوق - [ يرق ] من الزَّرْع و الناس ( طب ) : مبتلا به بيمارى يرقان .
المِئزاب - ج مَآزيِب [ و رب ] : ناودان .
المِئْزَر - ج مَآزر [ أزر ] : شلوار و دامن و لنگ ؛ « شَدَّ للأمرِ مِئْزَرَه » : آمادهء كار شد .
المِئزَرَة - ج مَآزِر [ أزر ] : مرادف ( المِئْزر ) است .
المَأْزِق - ج مَآزِق [ أزق ] : تنگنا ، ميدان جنگ ؛ « مَاْزِقٌ حَرِجٌ » تنگناى سخت .
المَأْزِم - ج مَآزِم [ أزم ] : تنگنا ، جاى جنگ و گريز .
المَأْسَآة - ج مَآسٍ [ أسي ] : فاجعه و مصيبت و هر حادثهء جانگداز ، نمايش هنرى كه در آن حادثهء بزرگى كه باعث ترس و وحشت و دلسوزى باشد ارائه دهد ، نام ديگر آن ( تراحيدى ) است ، تراژيدى .
المَأْسَدَة - ج مَآسِد [ أسد ] : جائى كه در آن شيران بسيار باشند ، جاى پرورش شيران .
المُؤَسَّسة - [ أسّ ] : جمعيت يا كانون يا شركت : ( مُؤَسَّسَةٌ عِلْمِيّة « : كانون دانش ؛ » مُؤَسّسةٌ صناعِيّة « : كانون صنعتى .
المَأسُوّ - [ أسو ] : داغدار و مصيبت رسيده ، « من الجروح » : زخمهاى درمان شده .
المَأْسُوف - [ أسف ] عليه : كسى كه بر مرگ او تأسف مىخورند .
المَأْفُوك - [ أفك ] : سست رأى ، شخص بى بو و بى خاصيت .
المَأق - سختى گريه ، - ج آمَاق و أَمْآق و مَواقٍ و مَآقٍ ( ع ا ) : مجراى ريزش اشك از چشم در صورت از طرف بينى .
المُؤْق - ج آمَاق و أَمْآق و مَوَاقٍ و مَآقٍ ( ع ا ) :
مجراى ريزش اشك از چشم در صورت .
المَئِق - كسى كه زود گريه مىكند .
المَأْقَى - ج مآقٍ ( ع ا . ) : مرادف ( المُؤْق ) است .
المَأَقَة - گريه ، كشيدن نفسهاى تند و بلند هنگام گريه .
المُؤْقِي - ج مَآقٍ ( ع ا ) : مرادف ( المُؤْق ) است .
المِئْكَال - ج مَآكِيل [ أكل ] : قاشق .
المُؤَكْسَد - ( ك ) : ماده يا جسمى كه اكسيژن آن خارج شده باشد .
المَأْكَل - ج مَآكِل [ أكل ] : آنچه كه خوردنى است .
المَأْكُلَة - [ أكل ] : آنچه كه خورده شده باشد ؛ « شاةٌ مَأْكُلَةٌ » گوسفند خورده شده .
المِئْكَلَة - [ أكل ] : ظرف غذاى كوچك .