المَبْحِثَة - [ بحث ] : بحث و پژوهش .
المَبْخَرة - ج مَبَاخِر [ بخر ] : مرادف ( المِبْخَرة ) است .
المِبْخَرة - ج مَبَاخِر [ بخر ] : بخوردان ، مجمر كه در آن بخور كنند .
المَبْخَلَة - [ بخل ] : آنچه كه به بخل دعوت كند و بر آن وادار نمايد ؛ « الولدُ مَبْخَلَةٌ » :
آن فرزند موجب بخل است .
المَبْخُوت - [ بخت ] : خوش شانس .
المِبْدَان - [ بدن ] : چاق و فربه .
المَبْدَأ - ج مَبَادِئ [ بدأ ] : اصل هر چيزى ؛ « كُتُبُ المبادئ » : اصول دانش ، سبب و علت ؛ « مَبْدَئِياً » نظرى ، عمومى .
المُبْدِل - [ بدل ] : « مُبْدِلُ الأُسطواناتِ » :
دستگاهى كه صفحات گرامافون را بطور اتومات پخش كند .
المُبَدَّن - [ بدن ] : مرادف ( المِبْدان ) به معناى فربه است .
المِبْدَه - [ بده ] : ناگهانى ، بديهه گو .
المِبْذال - [ بذل ] : كسى كه بسيار بذل و بخشش كند .
المُبَذِّر - [ بذر ] : اسراف كننده ، ولخرج .
المِبْذَل - ج مَبَاذِل [ بذل ] : يك دست لباس ، لباس كهنه و فرسوده ، كفش ؛ « جَاءَ فى مباذِلِه » : با لباس معمولى خود آمد ، « فلانٌ فى مباذِله » : فلانى در زندگى ويژهء خود است .
المِبْذَلَة - ج مَبَاذِل [ بذل ] : مرادف ( المِبْذل ) است .
المِبْرَاة - [ بري ] : چاقو ، مدادتراش .
المَبَرَّة - ج مَبَارّ و مَبَرّات [ برّ ] : عطا و نيكى ، آنچه كه نيكى بدست آورد .
المِبْرَد - [ برد ] : سوهان .
المَبْرَدَة - [ برد ] : خنك كننده ؛ « هذا مَبْرَدَةٌ للبدن » : اين خنك كنندهء بدن است .
المُبرِّر - [ برّ ] : دليل و علت ؛ « لا مُبَرِّرَ لَه » :
دليل يا جوازى ندارد .
المَبْرَز - [ برز ] : مستراح .
المُبَرْسَمَ - [ برسم ] : بيمار مبتلا به ذات الجنب ( درد سينه ) .
المُبْرَشّ - [ برش ] : كسى كه نقطه هائى خلاف رنگش بر روى پوست بدنش باشد .
المُبْرِق - [ برق ] : اسم فاعل است ؛ « الْمُبرق الكاتِبُ » أو التِّلتيب : دستگاه تلكس و تلگراف ( بى سيم ) .
المَبْرَق - [ برق ] : « مَبْرَقُ الصبْح » : سپيده دم .
المَبْرِك - [ برك ] : خوابگاه شتران ؛ « ليس لِفلان مَبْرَكُ جمل » : فلانى چيزى ندارد .
المُبْرَم - [ برم ] : محكم ، بدون برگشت ؛ « حُكْمٌ مُبْرَمٌ » : حكم قطعى .
المِبْرَم - ج مَبَارم [ برم ] : دوك .
المَبْرُور - [ برّ ] : كار نيك و راست كه در آن شبهه يا دروغ يا خيانت نباشد .
المَبْرُوم - [ برم ] : بافته شده ؛ « سِلْكٌ مَبْرُومٌ » :
سيم تافته و فلزى مانند سيم برق و غيره .
المَبْروْمَة - [ برم ] : دستبند طلائى ، النگو .
المَبْريّ - [ بري ] : تراشيده شده .
المِبْزَغ - [ بزغ ] : نيشتر ، نام ديگر آن ( المِشْرَط ) است .
المِبْزَل - [ بزل ] : مته ( پيچ گوشتى ) ، شراب صاف كن .
المِبْسَام - [ بسم ] : كسى كه بسيار لبخند زند .
المَبْسِم - ج مَباسِم [ بسم ] : دندانهاى جلو كه هنگام لبخند ديده مىشوند .
المَبْسُور - [ بسر ] : كسى كه دچار بيمارى بواسير باشد .
المُبَشِّر - [ بشر ] : بشارت دهنده .
المِبْشَرَة - [ بشر ] : دستگاه خود تراش ( تراش مو ) ، در زبان متداول آن را ( مِبْرَشَة ) نامند .
المُبْصِر - [ بصر ] : فا ، مراقب ؛ « رَتَّبْتُ على بُسْتانى مُبْصِراً » براى باغ خود نگهبانى تعيين كردم .
المَبْصَر - [ بصر ] : دليل واضح و روشن .
المُبَصِّر - [ بصر ] : طالع بين - اين كلمه در زبان متداول رايج است -
المَبْصَرَة - [ بصر ] : مرادف ( الْمَبْصَر ) است .
المِبْصَقَة - [ بصق ] : سرفه دان .
المِبْضَع - ج مَباضِع [ بضع ] : نيشتر ، چاقوى جرّاحى .
المِبَطَّ - ج مَبَاطُّ [ بطَّ ] : ابزارى كه با آن زخم را باز مىكنند .
المَبْطَأَة - [ بطأ ] : آنچه كه باعث كندى و يا تأخير شود .
المِبَطَّة - [ بطَّ ] : مرادف ( المِبَطَّ ) است .
المَبْطَخَة - ج مَبَاطِخ [ بطخ ] : باغ خربوزه و هندوانه .
المُبْطِل - [ بطل ] : دروغپرداز .
المُبَطِّن - [ بطن ] : لاغر اندام ، آنچه كه آسترى داشته باشد .
المُبَطَّنة - [ بطن ] : نوعى قايق .
المَبْعَث - ج مَبَاعِث [ بعث ] : سبب و علت ، عنصر ، زمان برانگيخته شدن .
المُبَعْثَر - [ بعثر ] : پراكنده شده .
المَبْعُوث - [ بعث ] : فرستاده ، نماينده .
المَبْغَى - [ بغي ] : نوع خواستن ، جاى خواستن و مطالبه .
المَبْغَاة - [ بغى ] : مرادف ( المَبْغَى ) است .
المَبْقَى - ج مَبَاقٍ [ بقي ] : پايدارى و بقاء .
المَبْقُلَة - [ بقل ] : « أَرْضٌ مَبْقُلَة » : زمين كشاورزى پر از گياه بقولات .
المَبْقَلَة - [ بقل ] : جاى بقولات ؛ « أرْضٌ مبقله » مرادف ( المَبْقُلَة ) است .
المَبْكَى - ج مَبَاكٍ [ بكي ] : جاى گريه كردن .
المُبْكِر - [ بكر ] : اولين باران بهار .
المُبَكَّر - [ بكر ] : كسى كه صبح زود مىآيد .
المُبْكي - [ بكي ] : باعث گريه كردن ، حزنآور و گريه آور .
المُبَلَّط - [ بلط ] : جاى فرش شده با سنگ و يا موزائيك و يا اسفالت .
المَبْلَع - [ بلع ] : مجراى گلو .
المِبْلَع - [ بلع ] : پرخور .
المَبْلَغ - ج مَبَالِغ [ بلغ ] : مقدار چيزى ، مقدارى پول ؛ « الْمَبْلَغُ الْمُودَع » : وديعه نقدى .
المُبَلِّغ - : پيام آور ، مأمور تبليغ ، سخن چين .